Άνθρωποι και Αντικείμενα

Οι Άνθρωποι φτιάχτηκαν για να τους αγαπάμε ...

Τα αντικείμενα για να τα χρησιμοποιούμε...

Ο κόσμος βυθίζεται στο Χάος γιατί...

Μας έμαθαν να αγαπάμε τα αντικείμενα και...

Να χρησιμοποιούμε τους Ανθρώπους...

Πηγή: manos danezis

Κρισναμούρτι: Εμείς μιλάμε για μια εντελώς διαφορετική επανάσταση

[…] Εμείς μιλάμε για μια εντελώς διαφορετική επανάσταση.
Μιλάμε για μια επανάσταση η οποία μεταμορφώνει ριζικά, βαθιά, την ψυχολογική δομή του ανθρώπου [...]

[…] Ένα σοβαρό πείραμα βαθιάς αλλαγής πρέπει ν’ αρχίσει από τον εαυτό μας, από τον καθένα μας. Είναι μάταιο να αλλάζουμε μόνο τις εξωτερικές συνθήκες χωρίς βαθιά εσωτερική αλλαγή.

Η κοινωνία είναι ό,τι είναι ο άνθρωπος΄ αυτό που είναι η σχέση τού ενός με τον άλλο είναι και η δομή της κοινωνίας μιας χώρας.

Δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε μια ειρηνική κοινωνία που να έχει νοημοσύνη, αν το άτομο είναι αδιάλλακτο, βάναυσο και ανταγωνιστικό.

Αν από κάθε άνθρωπο λείπει η ευγένεια, η στοργή, η φροντίδα στη σχέση του με τους άλλους, δεν μπορεί παρά να δημιουργεί σύγκρουση, ανταγωνισμό και σύγχυση.

Η κοινωνία είναι επέκταση των ανθρώπων, η κοινωνία είναι προβολή του εαυτού μας. Μέχρι να το συλλάβουμε αυτό, να κατανοήσουμε βαθιά τον εαυτό μας και να τον αλλάξουμε ριζικά, η αλλαγή απλώς του έξω δεν θα δημιουργήσει ειρήνη στον κόσμο ούτε θα φέρει αυτή την ηρεμία και τη γαλήνη που είναι απαραίτητες για ευτυχισμένες σχέσεις σε μια κοινωνία.

Ας μη σκεφτόμαστε, λοιπόν, ν’ αλλάξουμε το περιβάλλον ΄ αυτό θα συμβεί –και πρέπει να συμβεί- αν ολόκληρη η προσοχή μας κατευθύνεται στη μεταμόρφωση του ατόμου, του εαυτού μας και της σχέσης μας με τον άλλο…

[…] Τι είναι κοινωνία; Δεν είναι δημιούργημα της σχέσης μας, της σχέσης ανάμεσα σε εσάς και σε εμένα και κάποιους άλλους;  Οι σχέσεις μας είναι η κοινωνία και η κοινωνία δεν είναι κάτι ξεχωριστό από εμάς.

Επομένως, το ν’ αλλάξουμε τη δομή της τωρινής κοινωνίας χωρίς να κατανοήσουμε τις σχέσεις μας μεταξύ μας είναι απλώς το να συνεχίζουμε την τωρινή κοινωνία με τροποποιημένη μορφή.

Η σύγχρονη κοινωνία είναι σάπια, είναι μια διαδικασία διαφθοράς, βίας, μέσα στην οποία υπάρχουν πάντα αδιαλλαξία, σύγκρουση και πόνος΄ και για να επιφέρουμε μια ριζική αλλαγή στην κοινωνία, της οποίας είμαστε μέρος, πρέπει να υπάρξει κατανόηση του εαυτού μας.

[…] Μια ριζική αλλαγή στην κοινωνία μπορεί να γίνει όχι μέσα από ιδέες, αλλά μέσα από τη δική μου μεταμόρφωση στη σχέση μου με τους άλλους.

Η κοινωνία προφανώς χρειάζεται μεταμόρφωση –πάντα όλες οι κοινωνίες χρειάζονται μεταμόρφωση. Θα έπρεπε, όμως, αυτή η μεταμόρφωση να βασίζεται σε κάποια ιδέα, δηλαδή στην σκέψη, σε υπολογισμούς, σε έξυπνες διαλεκτικές αποδοχές ή αρνήσεις κι ένα σωρό άλλα; Ή από τη στιγμή που όλα τα μοντέλα το μόνο που δημιουργούν είναι αντιθέσεις, θα έπρεπε μια τέτοια επανάσταση να πραγματοποιηθεί χωρίς κανένα ιδιαίτερο μοντέλο;

Μια πραγματική επανάσταση μπορεί να γίνει μόνο όταν πάψει να υπάρχει η ιδέα του «εγώ σαν μια οντότητα ξεχωριστή από την κοινωνία΄ και αυτό το «εγώ» θα υπάρχει μόνο όσο θα συνεχίζεται η σκέψη, που είναι η διαμορφωμένη επιθυμία για ασφάλεια με διάφορους τρόπους.

Η κοινωνική επανάσταση –είτε είναι η γαλλική είτε η κομμουνιστική είτε οποιαδήποτε άλλη- είναι αποτέλεσμα γεγονότων, απρόβλεπτων περιστάσεων, εννοιών, ιδεών, συμπερασμάτων και, τελικά, το συμπλήρωμα ενός κύκλου.

[…] Εμείς μιλάμε για μια εντελώς διαφορετική επανάσταση. Μιλάμε για μια επανάσταση η οποία μεταμορφώνει ριζικά, βαθιά, την ψυχολογική δομή του ανθρώπου.

[…] Βλέπει κανείς ότι μια ριζική επανάσταση πρέπει να γίνει στο κέντρο, όχι στην επιφάνεια. Η αλλαγή στην επιφάνεια δεν έχει κανένα νόημα.

[…] Αυτό, λοιπόν που πρέπει σίγουρα να κάνουμε είναι να έχουμε επίγνωση του συνόλου του προβλήματαος, όχι μόνο στο συνειδητό, αλλά κυρίως στο υποσυνείδητο΄  πρέπει να έχουμε επίγνωσή του εσωτερικά, βαθιά.

Ο επιφανειακός νους μπορεί να δώσει αιτίες, εξηγήσεις, μπορεί λογικά να ξεδιαλύνει ορισμένα προβλήματα΄ αλλά όταν ενδιαφερόμαστε για ένα βαθύ πρόβλημα, η επιφανειακή προσέγγιση έχει πολύ μικρή αξία.

Κι εμείς νοιαζόμαστε για ένα πολύ βαθύ πρόβλημα, που είναι πώς να φέρουμε μια αλλαγή, μια επανάσταση στο κέντρο.

Χωρίς αυτή τη θεμελιώδη μεταμόρφωση, οι αλλαγές απλώς στην επιφάνεια δεν έχουν νόημα και οι αναμορφώσεις χρειάζονται διαρκή αναμόρφωση.

[…] Δεν ξέρετε πραγματικά τον εαυτό σας. Το να ξέρετε τον εαυτό σας σημαίνει ότι ξέρετε την εξαιρετική ικανότητα του νου σας να φωτίζει τις κρυφές γωνίες της καρδιάς σας΄ σημαίνει ότι ξέρετε πώς λειτουργεί ο νους σας και αν αυτό που σκέφτεστε είναι δράση ή απλώς αντίδραση΄ σημαίνει ότι έχετε επίγνωση της πολυπλοκότητας του υποσυνείδητου και ότι βλέπετε όλους τους υπαινιγμούς και τις νύξεις που το υποσυνείδητο προβάλλει στο συνειδητό.

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Jiddu Krishnamurti, "Εγώ χωρίς εγώ", εκδόσεις Καστανιώτη, 2013. Ανθολόγηση: Νίκος Πιλάβιος. Μετάφραση: Ανθή Ανδρεοπούλου,Νίκος Πιλάβιος

Ο Τζίντου Κρισναμούρτι κατάγεται από οικογένεια Βραχμάνων. Γεννήθηκε το Μάιο του 1895 στο Μαντάναπαλι, ένα μικρό χωριό κοντά στο Μαντράς. Η μητέρα του πέθανε το 1905 και ο πατέρας του, την επόμενη χρονιά, πήγε μαζί με τους τέσσερις γιους του να ζήσει στο Άντιαρ, όπου ήταν τα κεντρικά γραφεία της Θεοσοφικής Εταιρείας, στα οποία τον προσέλαβαν.

Λίγο αργότερα ο Κρισναμούρτι υιοθετήθηκε από την Annie Besant, πρόεδρο της Θεοσοφικής, που είχε πειστεί ότι το αγόρι ήταν ο Παγκόσμιος Διδάσκαλος τον οποίο περίμεναν οι θεοσοφιστές σε όλο τον κόσμο. Τρία χρόνια αργότερα τον πήγαν στην Αγγλία για να μορφωθεί, ενώ ίδρυσαν στο όνομά του το "Τάγμα του Αστέρα της Ανατολής", που αριθμούσε χιλιάδες οπαδούς.

Το 1929, όμως, ύστερα από 18 χρόνια, ο Κρισναμούρτι το διέλυσε και επέστρεψε όλη την περιουσία του πίσω στους δωρητές της. Η αναγγελία της διάλυσης εκείνη την ημέρα άρχισε έτσι: "Πιστεύω ότι η αλήθεια είναι μια χώρα χωρίς κανένα μονοπάτι προς αυτήν, και δεν μπορεί να πλησιαστεί μέσα από κανένα δρόμο, καμιά θρησκεία, καμιά οργάνωση...".

Από τότε ο Κρισναμούρτι -και μέχρι το θάνατό του, το Φεβρουάριο του 1986- συνέχισε να ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο μιλώντας, συζητώντας και ακούγοντας εκατοντάδες ανθρώπους που ήθελαν να τον δουν.

Μιλούσε όπου τον καλούσαν - σε ιδιώτες και μικρά σχολεία, σε πανεπιστήμια ή στο Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών στο Los Alamos και στον Ο.Η.Ε., που τον παρασημοφόρησε για το έργο του, λίγο πριν πεθάνει, το 1985. Ο Κρισναμούρτι ανέπτυξε τη μοναδική, πραγματικά, διδασκαλία του αντλώντας την από την ίδια του την ύπαρξη και τη ζωή του, αφού δεν είχε διαβάσει κανενός είδους φιλοσοφικό ή θρησκευτικό βιβλίο.

Έως τώρα έχουν εκδοθεί γύρω στα 80 δικά του βιβλία, ενώ τα πιο πολλά έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από 10 γλώσσες σε όλο τον κόσμο. Υπάρχουν επίσης καταγραμμένες, σε βιντεοκασέτες και κασέτες ήχου, δημόσιες ομιλίες του και προσωπικές συζητήσεις του με διάφορους επιστήμονες και πνευματικούς ανθρώπους, ενώ γι' αυτόν έχουν γράψει κείμενα ο Άλντους Χάξλεϋ, ο Χένρι Μίλλερ, η Άιρις Μέρντοχ κ.ά.

Ο Κρισναμούρτι υπήρξε τελικώς ένας παγκόσμιος διδάσκαλος. Παρ' όλο που είχε γεννηθεί από Ινδούς γονείς, δε σταμάτησε να δηλώνει ότι δεν είχε καμιά εθνικότητα, ότι δε συνέχιζε καμιά παράδοση και δεν ανήκε σε καμιά οργάνωση. Ο ίδιος βίωσε όλα όσα έλπιζε πως θα μάθουν εκείνοι που τον άκουγαν.

Ο Κρισναμούρτι άφησε ένα πολύ μεγάλο υλικό από δημόσιες ομιλίες, συζητήσεις (με δασκάλους, μαθητές, επιστήμονες, σημαντικούς εκπροσώπους διαφόρων θρησκειών, ιδιώτες), τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές συνεντεύξεις, γραπτά κείμενα και επιστολές. Ένα μεγάλο μέρος από αυτό το υλικό έχει καταγραφεί σε βιβλία, κασέτες ήχου και DVD.

---
Επιμέλεια: Κρυσταλία Πατούλη

Πηγή: tvxs

Ύπνος & Διαχείριση θυμού σε 60 δεύτερα!

Δεν είναι λίγοι οι άνθρωποι που δεν μπορούν να κοιμηθούν εύκολα τα βράδια...

Άλλος επειδή σκέφτεται τα προβλήματα της ημέρας, άλλος επειδή έφαγε λίγο παραπάνω, είναι δύσκολο να αποκοιμηθεί και αρκετοί από εμάς στριφογυρίζουμε στο κρεβάτι μετρώντας προβατάκια.... Όχι πια όμως, καθώς ο ειδικός του ύπνου, Αμερικανός επιστήμονας, Andrew Weil, έρχεται να λύσει απλά και γρήγορα το πρόβλημα! Ο Weil υπόσχεται, ότι όποιος ακολουθήσει τα πέντε βήματα της μεθόδου του, που δεν χρειάζεται κανένα εργαλείο και μπορεί να γίνει σε οποιοδήποτε χώρο, θα εξασφαλίσει έναν καλό και ήρεμο ύπνο μέσα σε εξήντα δευτερόλεπτα. Ο επιστήμονας προτείνει την μέθοδό του και για την διαχείριση του θυμού. Αυτά είναι τα πέντε βήματα του δόκτορα Andrew Weil για έναν καλό και γρήγορο ύπνο. 

1. Εκπνεύστε από το στόμα κάνοντας έναν ήχο σαν φύσημα

2. Κλείστε το στόμα και εισπνεύσετε σιγά από την μύτη μετρώντας από μέσα σας μέχρι το 4.

3. Κρατήστε την αναπνοή σας και μετρήστε μέχρι το 7.

4. Εκπνεύστε από το στόμα κάνοντας έναν ήχο σαν φύσημα και μετρήστε μέχρι το 8.

5. Πάρτε μια ανάσα. Τώρα εισπνεύσετε και πάλι και επαναλάβετε τρεις ακόμα φορές παίρνοντας συνολικά τέσσερις ανάσες.

Και 6. Όνειρα γλυκά!

Πηγή: newsone.gr

5 Ψυχολογικά πειράματα που… καταδικάζουν την ανθρωπότητα!

Πείραμα του Asch (1953)

Λίγο πολύ, το συγκεκριμένο πείραμα είναι γνωστό.  O Solomon Asch, καθηγητής πανεπιστημίου, ζήτησε από τους φοιτητές του, να συμπληρώσουν ένα ερωτηματολόγιο, σχετικά με ερωτήσεις τύπου:

Ποια από τις γραμμές δεξιά, είναι ίδια με τη γραμμή στα αριστερά

Το πείραμα στην όλη υπόθεση, είναι κατά πόσον ο φοιτητής θα παραμείνει ανεπηρέαστος, αν μάθει πως οι τρεις προηγούμενοι απάντησαν την B! Μαντέψτε; Το 33% των φοιτητών, απάντησε λάθος….

4) Το πείραμα του καλού Σαμαρίτη (1973)

Την ιστορία του καλού Σαμαρίτη, λίγο – πολύ τη γνωρίζουμε όλοι. Μεταφερόμαστε λοιπόν σε θεολογική σχολή στις Η.Π.Α. όπου οι καθηγητές ψυχολογίας John Darley και C. Daniel Batson, χώρισαν τους φοιτητές σε δύο ομάδες και τους ανέθεσαν, δύο διαφορετικές εργασίες. Η πρώτη αφορούσε την παρουσίαση της ιστορίας του καλού Σαμαρίτη, η δεύτερη, τις επαγγελματικές προοπτικές που προσφέρει η θεολογία. Στην ομάδα με τον καλό Σαμαρίτη τους ανατέθηκε πολύ λίγος χρόνος για την προετοιμασία της εργασίας. Αντίθετα, τα μέλη της άλλης ομάδας, είχαν πολλές μέρες μπροστά τους.

Βγαίνοντας από το κτίριο, συνάντησαν έναν άνθρωπο που έδειχνε να έχει επείγουσα ανάγκη βοήθειας. Ε λοιπόν, τα μέλη της ομάδας του «Σαμαρείτη», επειδή βιάζονταν (παρά το θέμα της εργασίας) δεν έδειξαν πρόθυμοι να ασχοληθούν με τον άνθρωπο που τους είχε ανάγκη. Αντίθετα τα μέλη της άλλης ομάδας, έδειξαν ιδιαίτερο ζήλο…

(Συγκεκριμένα το 63% από αυτούς που ήταν απολύτως χαλαροί έδωσε κάποιας μορφής βοήθεια (υπήρχε κλίμακα από τους ερευνητές ανάλογα με το μέγεθος της βοήθειας). Το 45% από αυτούς που βιάζονταν λίγο, βοήθησε. Και μόλις το 10% από αυτούς που βιάζονταν πολύ σταμάτησαν να βοηθήσουν)

Κάποιος θα έλεγε «Σπάστε τα ρολόγια», ενώ και εγώ θα δικαιολογούσα «Άντε να αργήσω να φτάσω στην εξεταστική και να πω στον καθηγητή ότι άργησα επειδή βοηθούσα έναν συνάνθρωπο…». Χάλια και ντροπή μας…

3) Το πείραμα της απάθειας του παρευρισκομένου (1968)

Αφορμή για το πείραμα, στάθηκε η δολοφονία μίας νεαρής γυναίκας το 1964, με 38 (!) αυτόπτες μάρτυρες, που έμειναν απαθείς κατά τη διάρκεια της πράξης.

Έτσι λοιπόν, οι John Darley και Bibb Latane αποφάσισαν να κάνουν το εξής πείραμα. Ζήτησαν από εθελοντές, να λάβουν μέρος σε μία συζήτηση όπου θα συζητούσαν με αγνώστους πολύ προσωπικά θέματα (όπως ας πούμε το μέγεθος του μορίου τους κτλ κτλ). Κάθε συνομιλητής, θα ήταν σε διαφορετικό δωμάτιο και θα συζητούσαν μέσω ενδοεπικοινωνίας.

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, ένας από τους συνομιλητές θα πάθαινε κρίση επιληψίας. Πώς θα αντιδρούσαν οι συνομιλητές του;

Όταν η συζήτηση γινόταν μεταξύ δύο ατόμων και ο ένας πάθαινε επιληψία, το 85% των συνομιλητών, έβγαινε από το δωμάτιο και έψαχνε να τον βρει και να τον βοηθήσει. Όταν όμως τους δινόταν η εντύπωση πως τους ακούν ακόμα 3 άτομα, μόλις το 31% βγήκε από το δωμάτιο αναζητώντας τον χρήζοντα βοήθειας.

Μιλάω τώρα, ας πάει κάποιος άλλος…

2) Το πείραμα της φυλακής του Stanford (1971)

Ο καθηγητής Philip Zimbardo, αποφάσισε να πραγματοποιήσει ένα πείραμα, στο οποίο εκ πρώτης άποψης, τίποτα δεν θα μπορούσε να πάει στραβά. Έβαλε αγγελία στις εφημερίδες, ζητώντας νέους, υγιείς (σωματικά και ψυχικά), να παίξουν ένα «παιχνίδι», στο οποίο άλλοι θα συμμετείχαν ως κρατούμενοι και άλλοι ως σωφρονιστικοί υπάλληλοι. Μετέτρεψε λοιπόν το τμήμα ψυχολογίας του Stanford σε φυλακή. Μάλιστα συμμετείχε στο πείραμα, ως επιστάτης της φυλακής.

Tην πρώτη μέρα, όλα κυλούσαν καλά. Τη δεύτερη όμως, οι «κρατούμενοι» ξεκίνησαν μία απεργία για τις συνθήκες κράτησης. Όταν οι φύλακες πληροφορήθηκαν την είδηση, άρχισαν να απαντούν με… βία! Ναι, καλά ακούσατε, με βία! Υπέβαλλαν στους «κρατούμενους» βασανιστήρια, όπως να κοιμούνται γυμνοί στο μπετό, να χρησιμοποιούν για τουαλέτα το δωμάτιό τους και να καθαρίζουν τις τουαλέτες τους, με γυμνά χέρια! Ναι, καλά καταλάβατε, χωρίς κανέναν λόγο. Απλά επειδή είχαν μπει στο πετσί του ρόλου!

Την επόμενη μέρα, ανακοίνωσαν στους «κρατούμενους», ότι η αίτηση αποφυλάκισης, δεν έγινε δεκτή. Αντί αυτοί, να παραιτηθούν του πειράματος, ξεκίνησαν ακόμα πιο σφοδρές μάχες με εξίσου σκληρά αντίποινα από τους «φύλακες».

Τελικά, στην παράνοια, έβαλε τέλος, η σύντροφος του επιστήμονα, που κατήγγειλε τα όσα συνέβαιναν. Αν πάντως θεωρείτε πως είχε σώας τας φρένας, επιτρέψτε μου να αμφιβάλω, καθώς αργότερα τον παντρεύτηκε τον λεβέντη…

1) Το πείραμα του Milgram

Τέλος το πείραμα του Milgram, δείχνει τη δύναμη των… εντολών. Και εξηγούμαι.

Οι εθελοντές μας, αυτή τη φορά, είχαν απλώς, να εκτελέσουν εντολές. Σαν τις εντολές, που εκτελούσαν οι Ναζί, οι Ματατζήδες και οποιοιδήποτε άλλοι χρησιμοποιούν τη δικαιολογία «Εγώ εντολές εκτελώ».

Βρισκόμαστε λοιπόν, σε μία αίθουσα ανάκρισης. Κάθε φορά που ο ηθοποιός – ανακρινόμενος, έδινε μία απάντηση που δεν μας έπειθε, ο εργαστηριάς  έδινε την εντολή, να πατήσουν το κουμπί, προκαλώντας ηλεκτροσόκ. Μάλιστα σε κάθε λάθος απάντηση το επόμενο ηλεκτροσόκ, ήταν ισχυρότερο. Ξεκινούσε από τα 45 Volt και έφτανε ως τα 300, ενώ ο εθελοντής, γνώριζε πως τα 100, μπορούν να αποβούν μοιραία….

Πηγή: http://antikleidi.com/2013/08/17/peiramata-antrhwpotita/

ΠΩΣ Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΑΣΤΡΟΦΥΣΙΚΗ ΑΚΥΡΩΝΕΙ ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ!

Η γεωμετρία του Σύμπαντος 
Όταν αναφερόμαστε σε μια γεωμετρία, θεωρούμε αυτονόητη την ύπαρξη ενός χώρου μέσα στον οποίο αυτή αναπτύσσεται και τις ιδιότητες του οποίου περιγράφει.
Στα μαθηματικά, στο μαθηματικό Κόσμο, η έννοια του χώρου είναι ιδεατή -νοητή και δεν έχει καμία μα καμία σχέση με την υλική πραγματικότητα. Ομοίως και τα γεωμετρικά σχήματα που μορφοποιούνται εντός του είναι ιδεατά – νοητά και άυλα και δεν έχουν καμία μα καμία σχέση με την υλική πραγματικότητα. 

Τα σχήματα και οι μορφές που σχηματοποιούνται μέσα σε αυτούς τους μαθηματικούς χώρους είναι ταυτόσημα με τα 4 Πλατωνικά στερεά : το κανονικό 8-εδρο, το κανονικό 20-εδρο , το κανονικό 4-εδρο και το κανονικό 6-εδρο. 

Οι διαστάσεις 
Προκειμένου ο υλικός άνθρωπος να έχει έστω κάποια μικρή αίσθηση των άυλων αυτών χώρων και των μορφών που δημιουργούνται μέσα του, ταύτισε, αδικαιολόγητα βέβαια, τους χώρους αυτούς με υλικά σχήματα που μπορούσαν να τα αντιληφθούν οι ανθρώπινες αισθήσεις.
Ονόμασε χώρο των τριών διαστάσεων τον υλικό χώρο που αντιλαμβάνονται οι ανθρώπινες αισθήσεις. Μέσα στον τρισδιάστατο αυτό υλικό χώρο ταύτισε το χώρο δυο διαστάσεων με κάθε υλικό επίπεδο. Για παράδειγμα την επιφάνεια ενός τραπεζιού.
Ομοίως το χώρο μιας διάστασης με την τομή δυο υλικών επιπέδων, για παράδειγμα την ακμή ενός κύβου, ενώ χώρου μηδενικής διάστασης κάθε υλικό αντικείμενο ελαχιστότατων για τις αισθήσεις διαστάσεων. 

Με τον τρόπο αυτό δημιουργήθηκε η ψευδής εντύπωση ότι ένας υλικός χώρος 3 διαστάσεων περιλαμβάνει μέσα του άπειρους χώρους μιας διαστάσεως και δυο διαστάσεων. Ομοίως ένας χώρος 2 διαστάσεων άπειρους χώρους μιας διαστάσεως και ένας χώρος μιας διαστάσεως άπειρους χώρους μηδενικών διαστάσεων. 

Αυτή η ταύτιση όμως είναι μαθηματικό λάθος! 
Κάθε σημείο γύρω μας, μέσα στον υλικό Κόσμο, περιγράφεται από τρεις συντεταγμένες. Αυτό σημαίνει ότι το σημείο, με βάση τον ορισμό που δώσαμε προηγουμένως, δεν είναι χώρος μηδενικής διάστασης, αφού περιγράφεται από 3 συντεταγμένες.
Όμως, όπως γνωρίζουμε, κάθε υλικό επίπεδο ή ευθεία γραμμή, είναι ένα σύνολο από 3-διάστατα σημεία και ως εκ τούτου κι αυτά περιγράφονται από 3 συντεταγμένες. Είναι, δηλαδή, 3-διάστατα σχήματα που δεν έχουν καμία σχέση με τους αντίστοιχους χώρους των 2 διαστάσεων και της μίας διαστάσεως. 

Μέσα σε ένα 3-διάστατο υλικό χώρο μπορούμε να διακρίνουμε, και καμπύλες επιφάνειες, όπως η σφαιρική, η παραβολική ή η υπερβολική. Και οι επιφάνειες αυτές είναι 3-διάστατες ως αποτελούμενες από 3-διάστατα υλικά σημεία. 

Το μη αισθητό σύμπαν 
Αν οι διαστάσεις του σύμπαντος είναι παραπάνω από 3, ακόμη και αν είναι ευκλείδεια η γεωμετρία του, ο άνθρωπος δεν μπορεί να αντιληφθεί την πραγματική του υπόσταση και φύση του 4-διαστατου σύμπαντος, ούτε τις μορφές και τα σχήματα που εντός του δημιουργούνται. 

Δηλαδή, κάθε τι που αντιλαμβάνεται σαν πραγματικό, ακόμα και ολόκληρο το σύμπαν, δεν είναι παρά προβολές (απεικονίσεις) κομματιών του μη ευκλείδειου πραγματικού και μη αισθητού σύμπαντος, πάνω σε ένα ψεύτικο 3-διάστατο Ευκλείδειο Κόσμο τον οποίο δημιουργούν σαν ψευδαίσθηση οι αισθήσεις. 

Τον Κόσμο αυτό των ψευδαισθήσεων τον ονομάζουμε επιστημονικά, ψευδο-ευκλείδειο χώρο Μινκόφσκι.
Όπως είπαμε και παρά πάνω, οι καθαρά μαθηματικοί χώροι, όπως και τα γεωμετρικά σχήματα που μορφοποιούνται μέσα τους, είναι ιδεατά και άυλα και δεν έχουν καμία σχέση με την υλική πραγματικότητα. 

Τα μαθηματικά μελετούν ιδεατούς χώρους, μη «πραγματικούς» και απτούς ενώ η Φυσική τον υλικό, αισθητό και μετρίσιμο Κόσμο.
Η σύνδεση έγινε με την γνωστή θεωρία της Σχετικότητας του Αϊνστάιν που συνέλαβε την ιδέα ότι το κύριο συστατικό της κλασικής Φυσικής, η ύλη, δεν είναι παρά καμπύλωση του κύριου συστατικού του Κόσμου των μαθηματικών, του χώρου. 

Το χωροχρονικό συνεχές 
Το μόνο πραγματικό μέσα στο σύμπαν είναι το χωροχρονικό συνεχές το οποίο είναι άτμητο και αδιαίρετο.
Δηλαδή αν τμήσουμε το χωροχρονικό συνεχές, σε χώρο και χρόνο, ούτε ο μετρούμενος ανθρώπινος χρόνος ούτε ο χώρος περιγράφουν την συμπαντική πραγματικότητα. 

Εν ολίγοις ο χρόνος όπως τον περιγράφουν και τον μετράνε τα ρολόγια και ο χώρος όπως τον περιγράφουν και τον μετράνε οι μεζούρες, δεν έχουν καμία σχέση, ούτε περιγράφουν την πραγματικότητα της συμπαντικής δημιουργίας. Είναι μια ψευδαίσθηση, ένα τίποτα. 

Τι είναι ύλη ;; 
Σύμφωνα με την θεωρία της Σχετικότητας η ύλη δεν αποτελεί παρά ένα καμπυλωμένο χώρο 3ων διαστάσεων. Ο χώρος , όμως, 3ων διαστάσεων όπως προείπαμε είναι ένα τίποτα, ύλη είναι η καμπύλωση του τίποτα. 

Όταν μιλάμε για καμπύλωση του ευκλείδειου 3-διάστατου συμπαντικού χώρου που αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις, απλώς εννοούμε μια κύρτωση του χώρου προς την 3η διάσταση, την διάσταση του χρόνου. Η αισθητή, λοιπόν, ύλη είναι καμπυλωμένος χώρος 3ων διαστάσεων προς την διάσταση χρόνος. Αυτό σημαίνει ότι η ύλη υπάρχει αισθητή αν η τιμή της διάστασης χρόνος βρίσκεται μεταξύ μιας ελάχιστης και μιας μέγιστης τιμής. Η αυξομείωση της καμπυλότητας μιας περιοχής ενός χώρου 3ων διαστάσεων σηματοδοτεί τη γέννηση, την εξέλιξη και το θάνατο μια υλικής ύπαρξης. 

Αν θεωρήσουμε σταθερή την έκταση μιας περιοχής του χώρου, το πόσο αυτός καμπυλώνεται προς την διάσταση χρόνος είναι η βασική παράμετρος που χαρακτηρίζει την εξέλιξη μιας υλικής ύπαρξης. 

Η Καμπυλότητα μιας περιοχής = η πυκνότητα της ενέργειας. 
Αυτό σημαίνει πως αντί να πούμε πως ύλη είναι η καμπύλωση του χώρου, μπορούμε να πούμε ότι ύλη είναι μια περιοχή με μεγάλη πυκνότητα ενέργειας.
Δηλαδή μπορούμε να πούμε εξίσου σωστά ότι η εξέλιξη μιας υλικής ύπαρξης εξαρτάται από τις μεταβολές της πυκνότητας της ενέργειά της. 

Τι είναι ζωή ; 
Με βάση όλα τα παραπάνω, ζωή μπορούμε να ονομάσουμε τη δυνατότητα της υλικής μας υπόστασης να μεταβάλλει την ενεργειακή της πυκνότητα (δηλαδή την καμπυλότητά της). Αυτό σημαίνει αυτόματα μια δυνατότητα αυξομειώσεως της διάστασης χρόνος, που εγκλείουμε αοράτως μέσα μας. 

Η έννοια της ζωής όμως χαρακτηρίζεται από τις έννοιες της γέννησης, της ανάπτυξης, της φθοράς και του θανάτου. Η έννοια της γέννησης, της εμφάνισης δηλαδή μιας υλικής πραγματικότητας από το αισθητό τίποτα, δεν είναι παρά μια καμπύλωση του χώρου προς τον χρόνο, πέραν κάποιου ορίου. Η καμπύλωση αυτή μπορεί να γίνει αισθητή και λογικά αντιληπτή από την επιστήμη, σαν μια περιοχή αυξημένης τιμής της πυκνότητας ενέργειας, που γύρω της σχηματίζεται κάποιο πεδίο βαρύτητας. 

Η έννοια της ανάπτυξης μιας υλικής ύπαρξης, είναι ταυτόσημη με την έννοια της αύξησης της καμπυλότητας του χώρου και με την ισοδύναμη έννοια της αύξησης της ενεργειακής πυκνότητας. 

Τι είναι ο θάνατος ; 
Ως θάνατο, εάν συναρτήσουμε τον υλικό θάνατο με την αισθητή εξαφάνιση της ύλης, μπορούμε να εκλάβουμε δύο περιπτώσεις. Κατά πρώτον την ελαχιστοποίηση της πυκνότητας ενέργειας που έχει σαν αποτέλεσμα τον εγκλωβισμό στην ψευδή φύση του τρισδιάστατου φυσικού ειδώλου του χώρου του σύμπαντος, κάτι που συμβαίνει εφόσον η τιμή της πυκνότητας ενέργειας – αλλιώς της καμπύλωσης – του χώρου που καταλαμβάνει το αντικείμενο γίνεται ή μηδέν ή δεν ξεπερνά την οριακή τιμή ώστε να γίνεται αντιληπτό από τις αισθήσεις μας : αυτό σημαίνει πως αν η καμπύλωση του χώρου προς την διάσταση χρόνος γίνει μικρότερη από μια ελάχιστη τιμή, τότε η ύλη στερούμενη της αισθητής καμπυλότητας ξαναπαίρνει τη μορφή του «καθαρού» χώρου, μιας ουσίας έξω από την δυνατότητα των αισθήσεων. Κατά δεύτερον, μιας και ως αισθητή ύλη λογίζεται ο καμπυλωμένος χώρος προς την διάσταση χρόνος ή αλλιώς μία κύρτωση με μορφή πηγαδιού προς την διάσταση χρόνος, συνεπάγεται πως ομιλούμε δια καμπύλωση, του χώρου, προς την διάσταση χρόνος, κατά την οποία ξεπερνιέται το ανώτατο όριο και τότε η ύλη καθίσταται αόρατη από τις αισθήσεις – αυτή την αιτία θανάτου, όσον αφορά τα άστρα, την ονομάζουμε μελανή οπή. 

Συμπαντικός και ανθρώπινος χρόνος 
Ο χρόνος των ρολογιών και των ημερολογίων μετράει τον ρυθμό της φθοράς της ύλης, δηλαδή της μεταβολής της διάστασης χρόνος και δεν ταυτίζεται με τον αληθινό χρόνο, αυτόν του αληθινού αλλά μη αισθητού σύμπαντος. 

Του επίκουρου καθηγητή στο τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών Δρ. Δανέζη Μάνου στο περιοδικό “Άβατον”, Νο 84 – ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2008

Πηγή: http://www.planetariumgr.com/2015/02/blog-post_69.html

Η αλλόκοτη ζωή του Γκριγκόρι Πέρελμαν

Αν κάποιος σας ρώταγε να ονομάσετε έναν σπουδαίο μαθηματικό του 21ου αιώνα, ποιος θα σας ερχόταν πρώτος στο μυαλό; Υπάρχει κάποιος που να μπορεί να ανταγωνιστεί τις σπουδαίες φυσιογνωμίες των προηγούμενων αιώνων; Ο Γκριγκόρι Πέρελμαν είναι μάλλον η... σωστή απάντηση.

Μια μαθηματική ιδιοφυΐα βγαλμένη από προηγούμενους αιώνες – Ο «αγροίκος» που εναντιώνεται στο κλίμα της εποχής

Το «άγριο» παρουσιαστικό του Ρώσου μαθηματικού ίσως και να παραπέμπει σε άνθρωπο προηγούμενου αιώνα. Το σίγουρο όμως είναι πως ο τρόπος ζωής και η σχέση του Πέρελμαν με την επιστήμη δεν θυμίζει σε καμία περίπτωση την εικόνα ενός επιστήμονα του 21ου αιώνα.

Την ώρα που η συντριπτική πλειοψηφία των συναδέρφων του τείνει να προσαρμοστεί πλήρως στο επιχειρησιακό κλίμα της εποχής, εφαρμόζοντας τα μαθηματικά ως ένα εργαλείο που θα βοηθήσει στην παραγωγή, στην πρόβλεψη, στο κέρδος, ο κακοντυμένος Ρώσος με την ανατριχιαστική όψη κινείται προς εντελώς αντίθετη κατεύθυνση. Απαρνείται κάθε... αγαθό που του προσφέρεται ως αντίτιμο των τεράστιων του γνώσεων, αντιδρώντας ενάντια στο υπάρχον κλίμα που «σκοτώνει» τον αγαπημένο του φίλο, την επιστήμη.

Η ιδιαίτερη προσωπικότητα του Ρώσου μαθηματικού – Το βραβείο Φιλντς και το 1 εκατομμύριο που αρνήθηκε

Ο Πέρελμαν θα μπορούσε αυτή την στιγμή να είναι κατά ένα εκατομμύριο δολάρια πλουσιότερος, αν το 2006 είχε κάνει το απολύτως αυτονόητο. Αρκούσε απλώς να είχε δεχτεί το χρηματικό έπαθλο που συνόδευε την τεράστια διάκριση του βραβείου Φιλντς. Δίνοντας τέλος σε ένα πρόβλημα που βασάνιζε τους μαθηματικούς επί έναν αιώνα, την πασίγνωστη «Εικασία του Πουανκαρέ», το ένα εκατομμύριο θα μπορούσε να είναι η ελάχιστη ανταμοιβή για το κατόρθωμα αυτού του μεγάλου επιστήμονα. Ωστόσο, ο Ρώσος μαθηματικός θέλησε για άλλη μια φορά να πάει κόντρα στο ρεύμα της εποχής.

«Τα χρήματα ή η δόξα δεν με ενδιαφέρουν. Δεν θέλω να με επιδεικνύουν όπως ένα ζώο σε ζωολογικό κήπο. Δεν είμαι ένας ήρωας των μαθηματικών. Δεν είμαι καν επιτυχημένος· γι' αυτό δεν θέλω να βρεθώ στη θέση του να πρέπει να με κοιτάνε όλοι» δήλωνε αρνούμενος να λάβει το έπαθλο του. Προτίμησε να συνεχίσει την λιτή και ήσυχη ζωή του στο σπίτι της μητέρας του στην Αγία Πετρούπολη, βρίσκοντας κάποιο καινούργιο μαθηματικό... τέρας να πολεμήσει.

Είναι σίγουρο πως οποιοσδήποτε άλλος στην θέση του θα είχε εκμεταλλευτεί στα μέγιστα τα... επακόλουθα μιας τόσο μεγάλης επιτυχίας, ο Πέρελμαν προτίμησε να συνεχίσει την άσημη ζωή του. Ο καθένας μπορεί να δώσει την δική του εξήγηση για να δικαιολογήσει αυτήν την αλλόκοτη απόφαση του σπουδαίου μαθηματικού. Από τις λιγοστές του δηλώσεις και από όσα υποδηλώνει ο τρόπος ζωής τους όμως, το συμπέρασμα που βγαίνει είναι ένα. Ο Πέρελμαν δεν δείχνει καμία διάθεση να ενστερνιστεί τις ιδέες των υπολοίπων σύγχρονων μαθηματικών. Επιστημόνων που λειτουργούν με κατευθυντήριο μοχλό το κέρδος, παραμερίζοντας τα... συναισθήματα τους για την επιστήμη.

Η λιτή ζωή ενός σπουδαίου μαθηματικού – Η «Εικασία του Πουανκαρέ» που τον σημάδεψε

Το ένα εκατομμύριο που άφησε στην άκρη ο Ρώσος μαθηματικός είναι μόνο ένα μικρό παράδειγμα από όλα όσα έχει απαρνηθεί, για χάρη των ιδεών του. Κερδίζοντας την Ολυμπιάδα των μαθηματικών σε ηλικία 15 ετών και αποκαλύπτοντας το τεράστιο του ταλέντο από πολύ νωρίς, ο Πέρελμαν έχει ένα σημαντικό μαθηματικό παρελθόν. Κατά την διάρκεια όλων αυτών των χρόνων, έχει δεχτεί προτάσεις από τα σημαντικότερα πανεπιστήμια του κόσμου, τα οποία όμως δεν είχαν την τύχη να προσελκύσουν το ενδιαφέρον του.

Δούλεψε για λίγο καιρό στις ΗΠΑ, επέστρεψε στην Ρωσία και συνέχισε την ζωή του στο σπίτι του μαζί με την μητέρα του. Αφού απέδειξε την «Εικασία του Πουανκαρέ», η... φτωχή καθημερινότητα του θα μπορούσε να πάρει αντίθετη τροπή. Ωστόσο, η μεγάλη του επιτυχία όχι μόνο δεν διαστρέβλωσε τις αντιλήψεις του, αλλά τον έστρεψε ακόμα περισσότερο στον εαυτό του. Ο Πέρελμαν απομονώθηκε, απέρριψε κάθε ενδεχόμενο συνεργασίας και κλείστηκε στους τέσσερις τοίχους του δωματίου του, συνεχίζοντας το μαθηματικό του ταξίδι.

Τι ήταν όμως η διάσημη «Εικασία του Πουανκαρέ» και γιατί ήταν τόσο σημαντική η απόδειξη του Ρώσου μαθηματικού; Χαρακτηριστικό της δυσκολίας του προβλήματος ήταν η γραπτή δήλωση του ίδιου του δημιουργού του, που όταν το διατύπωνε παραδέχτηκε πως: «Αυτή η ερώτηση θα με πάει πολύ μακριά, αν προσπαθήσω να την απαντήσω». Το επί σχεδόν 100 χρόνια άλυτο πρόβλημα έσπασε τα... ρεκόρ των λανθασμένων αποδείξεων. Η εικασία αυτή εντάσσεται στον κλάδο της τοπολογίας, που ομολογουμένως είναι από τα πιο «θολά» τοπία της μαθηματικής επιστήμης.

Στην τοπολογία ένας κύκλος και ένα τρίγωνο είναι ακριβός το ίδιο σχήμα, επειδή με ειδικούς χειρισμούς μπορεί το ένα να προκύψει από το άλλο. Αντίστοιχα ένα κουλούρι θα μπορούσε να ισούται με μια κούπα καφέ, όχι όμως και με ένα μήλο καθώς αυτό με όποιο τρόπο και να συμπιεστεί, δεν θα μπορούσε να αποκτήσει ανάλογο σχήμα. Η Εικασία Πουανκαρέ λέει ότι μια τρισδιάστατη σφαίρα είναι ο μόνος περιβαλλόμενος τρισδιάστατος χώρος χωρίς οπές. Παραπάνω αναφορές θα ήταν περιττές, αφού η δυσκολία του προβλήματος δεν αφήνει περιθώρια για εκτενείς... φιλοσοφίες πάνω του.

Ενας άνθρωπος με φήμη... αντιστρόφως ανάλογη του έργου του - Η ειρωνεία προς το όνομα του και το... καρτούν

Αδυνατώντας να αντιληφθούν την μυστήρια... ιδιοσυγκρασία του Πέρελμαν, οι επιστήμονες της εποχής επέλεξαν να αντιμετωπίσουν με ειρωνική διάθεση τις επιλογές του. Η άρνηση του ενός εκατομμυρίου ήταν πράξη αδιανόητη για έναν λογικό νου και με έτσι ο Πέρελμαν θεωρήθηκε... ημίτρελος. Το παρουσιαστικό του και ο «άκομψος» χαρακτήρας του σίγουρα συνετέλεσαν, αφού η πρώτη εντύπωση που δίνει δεν είναι και η καλύτερη.

Αντι η επιστημονική κοινότητα να στραφεί ενάντια στο κλίμα που την καθιστά «εργαλείο» για την επίτευξη άλλων σκοπών, στρέφεται ενάντια του ατόμου που αντιδρά, μάλλον υπερβολικά, σε αυτό το κλίμα. Ετσι, αν πλέον ψάξει στο διαδίκτυο θα βρει αρκετά χλευαστικά σχόλια προς το όνομα ενός ανθρώπου που υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσε να έχει... «δοξαστεί» όσο λίγοι. Το καρτούν που παρουσιάζει με κωμικό τρόπο την ζωή του, είναι το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα. Παρόλα αυτά, αδιαμφισβήτητα προκαλεί στιγμές γέλιου.

Δείτε την ζωή του Ρώσου μαθηματικού φτιαγμένη σε ρωσικό καρτούν με αγγλικούς υπότιτλους:

Πηγή: iefimerida

Αυτός που κοιτάει έξω, ονειρεύεται

"Το να γνωρίζεις το δικό σου σκοτάδι είναι η καλύτερη μέθοδος για να αντιμετωπίσεις τα σκοτάδια των άλλων ανθρώπων. Δεν αφυπνίζεται κανείς με το να φαντάζεται εικόνες φωτός, αλλά με το να κάνει συνειδητό το σκοτάδι. Το πιο τρομακτικό πράγμα είναι το να αποδεχθείς τον εαυτό σου απολύτως. Οι οραματισμοί σου θα γίνουν καθαροί μόνο όταν μπορέσεις να κοιτάξεις μέσα στην καρδιά σου. Αυτός που κοιτάει έξω, ονειρεύεται. Αυτός που κοιτάει μέσα, ξυπνάει."

Carl Jung

Source: http://ordorosariussapienti.blogspot.gr/2014/12/autos-pou-koitaei-e3w-oneireuetai.html