Karl Marx - Απόφθεγμα

ΩΡΙΓΕΝΗΣ

Ο Ωριγένης γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια γύρω στο 182 μ.Χ, πρώτο από επτά παιδιά Ελλήνων Χριστιανών γονέων, και πέθανε στην Τύρο περίπου το 254 μ.Χ. Ο Ωριγένης υπήρξε εκ των σπουδαιότερων και πολυγραφότερων Χριστιανών συγγραφέων, σχολιαστής της Αγίας γραφής, ο οποίος άσκησε δια της διδασκαλίας και των συγγραμμάτων του, μεγάλη επίδραση τόσο στους συγχρόνους του όσο και στους μεταγενέστερους.

Ταυτοχρόνως έθεσε τα θεμέλια της συστηματοποιήσεως της Χριστιανικής διδασκαλίας, και θεωρείται από πολλούς ως ο πατέρας της θεολογίας. Τα περισσότερα από τα συγγράμματα του αναφέρονται στην κριτική και την ερμηνεία της Άγιας Γραφής, την οποία ερμήνευσε σχεδόν στο σύνολο της είτε υπό την μορφή συντόμων ερμηνευτικών σχολίων, είτε υπό την μορφή ηθικών ομιλιών σε κάποιες περικοπές, αλλά και με εκτεταμένες αλληγορικές ερμηνείες καθώς αναζητούσε πίσω από το κείμενο κρυμμένες υψηλές πνευματικές έννοιες.

Ο Ωριγένης διδάχθηκε την Αγία Γραφή από τον πατέρα του Λεωνίδη και τον Κλήμη τον Αλεξανδρέα, ταυτοχρόνως όμως υπήρξε βαθύς γνώστης της Ελληνικής φιλοσοφίας. Στα εικοσιπέντε χρόνια του έγινε μαθητής του Αμμώνιο Σακκά που ήταν ο ιδρυτής της εκλεκτικής φιλοσοφίας σχολής, έχοντας ως συμμαθητές τον Πλωτίνο, τον Λογγίνο (213-273) και τον Ηρακλά, ενώ παράλληλα σπούδαζε την Εβραϊκή γλώσσα.

Το όνομα Ωριγένης ήταν "παγανιστικό" και σήμαίνε "από το γένος του Ωρου", (θεός της Αιγύπτου), ενώ συμφώνα με ιστορικές πηγές, ο Ωριγένης, ο Συνέσιος (370-415), ακόμα και ο Κλήμης είχαν μυηθεί στα Μυστήρια.

Ο Ωριγένης για το πλήθος των συγγραμμάτων του ονομάσθηκε "χαλκέντερος", και για το ήθος του "Αδαμάντιος".

Για τον ακριβή αριθμό των συγγραμμάτων του υπάρχουν αντιφατικά στοιχεία. Σύμφωνα με τον Ευσέβιο τα συγγράμματα του ανέρχονται περίπου στα 2.000, κατά τον Επιφάνιο σε 6.000, ενώ κατά τον Ιερώνυμο περίπου σε 800. Παρόλα αυτά κατηγορήθηκε όσο λίγοι κυρίως διότι υποστηρίχθηκε ότι "ανακάτεψε" Πλατωνικές και Χριστιανικές θεωρίες.

Το 202 και κατά την διάρκεια του διωγμού του Σεπτίμιου Σεβήρου, ο πατέρας του φυλακίστηκε, μαρτύρησε και δημεύτηκε η περιουσία του, αφήνοντας δίχως εισοδήματα την εννέαμελή οικογένεια του . Ο Ωριγένης σε νεαρή ηλικία (17 χρονών) προέτρεψε τον πατέρα του να μαρτυρήσει παρά να αρνηθεί τον Χριστό. Χαρακτηριστικό είναι ότι σε μία επιστολή του αναφέρει στον έγκλειστο πατέρα του

"πρόσεχε μην αλλάξεις γνώμη για χάρη μας"

Μετά την θανάτωση του πατέρα του ο Ωριγένης για να βοηθήσει την οικογένεια του αντέγραφε αρχαίους συγγραφείς αμειβόμενος. Ταυτόχρονος την ημέρα δίδασκε δίχως αμοιβή, και την νύχτα μελετούσε την βίβλο ζώντας ασκητική και λιτή ζωή. Ακολουθώντας πιστά τις γραφές προέβη σε μία ακραία πράξη, επηρεασμένος από το εδάφιο (Ματθ. 19,12) 

"υπάρχουν ευνούχοι που ευνουχίστηκαν προκειμένου να μπουν στη βασιλεία των ουρανών"

Ο μεγάλος αριθμός των μαθητών του από άντρες και γυναίκες τόσο "Εθνικών" όσο και Ιουδαίων, τον ανάγκασε να ορίσει χωρίσει τους μαθητές του σε δύο τμήματα, των αρχαρίων στην οποία δίδασκε ο Ηρακλάς, και των προχωρημένων στους οποίους δίδασκε ο ίδιος.

Επί βασιλείας Καρκάλλα 211- 212 επισκέφτηκε την Ρώμη αλλά απογοητεύτηκε από τον Ρωμαϊκό τρόπο ζωής. Ο Ωριγένης αργότερα γνωρίζεται με τον Αμβρόσιο ο οποίος το 218 εκδίδει κάποια από τα βιβλία του.

Ο Καρακάλας αρχίζει και πάλι τους διωγμούς και κλείνει την σχολή του Ωριγένη. Προσκλήσεις κατέφθαναν από όλες τις πόλεις, και επισκέφτηκε την Αραβία, την Παλαιστίνη, την Συρία, την Ελλάδα.

Το 213 διερχόμενος από την Καισαρεία της Παλαιστίνης οι φίλοι του επίσκοποι Αλέξανδρος Ιεροσολύμων και Θεόπιστος Καισαρείας τον χειροτόνησαν πρεσβύτερο. Ο επίσκοπος όμως της περιφέρειας του Δημήτριος του στέρησε το ιερατικό του αξίωμα, κατηγορώντας τον για αιρετικές διδασκαλίες. Ταυτόχρονα κατέκρινε τους επισκόπους διότι χειροτόνησαν άτομο της δικής του περιφέρειας χωρίς την έγκρισή του.

Τυπικά ο λόγος καθαίρεσης ήταν ο αυτοευνουχισμός, πράξη που ο ίδιος είχε επαινέσει όταν έγινε, αλλά ουσιαστικός λόγος ήταν η "επικίνδυνα υψηλή" φήμη του Ωριγένη. Η καταδικαστική ή απόφαση αν και στάλθηκε για επικύρωση σε όλες τις εκκλησίες, δεν επικυρώθηκε από το σύνολο των εκκλησιών.

Ο Ωριγένης δεν επέστρεψε στην Αλεξάνδρεια, ανάθεσε τη Σχολή στον Ηρακλά, και εγκαταστάθηκε στην Καισαρεία Παλαιστίνης το 231 όπου άνοιξε νέα σχολή η οποία λειτούργησε δεκαεπτά χρόνια, μέχρι τον διωγμό του Δέκιου το 249 / 250.

Σύμφωνα με τον μαθητή του Γρηγόριο Νεοκαισάρειας, ο Ωριγένης δίδασκε στη νέα σχολή φυσιολογία, γεωμετρία, αστρονομία, ηθική, φιλοσοφία και θεολογία. Μεταξύ των μαθητών του ήταν και οι επίσκοποι Θεόκτιστος και Αλέξανδρος, ο επίσκοπος Καισάρειας Καππαδοκίας Φιρμιλιανός καθώς και πολλοί κληρικοί. Τα συγγράμματα του Ωριγένη χωρίζονται σε πέντε κατηγορίες.


1. Ερμηνευτικά: Μελέτη και κριτική της Παλαιάς διαθήκης χρησιμοποιώντας την μέθοδο της αλληγορίας. Το έργο άρχισε στην Αλεξάνδρεια συνεχίστηκε στην Καισαρεία και τελείωσε στην Τύρο μετά 28 χρόνια. Σκοπός της μελέτης αυτής ήταν η κάθαρση και η βελτίωση της μετάφρασης των "Ο". Χώρισε το κείμενο σε μικρές παραγράφους και το παρέθεσε σε έξι παράλληλες στήλες από τις οποίες πήρε το όνομα "Εξαπλά".

2. Απολογητικά: "κατά Κέλσου" το οποίο γράφτηκε για να απόκρουση τον φιλόσοφο Κέλσο ο οποίος είχε γράψει το έργο "κατά Χριστιανών". Στην ίδια κατηγορία έργων ανήκουν το "Κατά Ιουδαίων και αιρέσεων", καθώς και το "Προς τους αιρετικούς".

3. Δογματικά: "Περί αρχών", Ένα από τα κυριότερα έργα του που διασώθηκε στα Λατινικά από τον Ρουφίνο. 

4. Ηθικά: "Περί ευχής" το οποίο αναφέρεται στην προσευχή, και το "Εις μαρτύριον προτρεπτικός" ή ενθαρρυντικός για όσους είναι υπό διωγμό για την πίστη τους.

5. Επιστολές: "Προς Ιούλιον Αφρικανόν" και "Προς Γρηγόριον θαυματουργόν" .

Οι απόψεις του Ωριγένη περί του σώματος ως φυλακή της ψυχής, προϋπάρξεως της ψυχής, αρνήσεως της αναστάσεως, αλλά και της αλληγορικής ερμηνείας των γραφών κατακρίθηκαν έντονα από τον Πέτρο Αλεξανδρείας, από τον Μεθόδιο τον Ευστάθιο Αντιοχείας, τον Επιφάνειο Κύπρου, Θεόφιλο Αλεξανδρείας κ.α. Ο Ωριγένης ανακηρύχθηκε αιρετικός με βάση απόφαση της Ε Οικουμενικής συνόδου το 553 μ.χ. 
Ας δούμε κάποιες από τις πεποιθήσεις του Ωριγένη που αφορούν τον Θεό , τον κόσμο και τον άνθρωπο. 

Ο Θεός είναι πνεύμα, το άπειρο και απόλυτο Ον , το αίτιο, η πηγή η αρχή και το τέλος των όντων, με υπέρτατη αγαθότητα και υπέρτατη παντοδυναμία. Η δημιουργική ενέργεια ανήκει μόνο στον Θεό, που ως πανάγαθος και αμετάβλητος πάντοτε δημιουργεί. Συνεπώς προ του κόσμου αυτού υπήρξαν άλλοι κόσμοι, όπως θα υπάρξουν και άλλοι μετά από αυτόν.

Ο Θεός μπορεί να προσεγγιστεί μόνο με την ψυχή και τη διάνοια, όχι άμεσα αλλά δια του Λόγου. Επειδή είναι αμετάβλητος και η δημιουργική Του ενέργεια αιώνια, ο κόσμος είναι προαιώνιος. Όπως το φως είναι ταυτόσημο με τον Ήλιο, έτσι δεν μπορούμε να εννοήσουμε τον Θεό χωρίς κόσμο.

Ο Λόγος ή Υιός είναι η Σοφία του Πατέρα ο οποίος γεννάται συνεχώς από Αυτόν. Είναι η πρωταρχική και υπέρτατη αιτία των πάντων, που σαν ιδέα ισχύς και ψυχή του κόσμου, υπήρχε εσαεί στον Θεό όντας της ίδιας υπόστασης με τον Πατέρα, ομοούσιος αλλά και υποτελής.

Τα πάντα δημιουργήθηκαν από τον Υιό Λόγο με εντολή του Πατέρα, συνέχονται και κυβερνώνται από τον Πατέρα μέσω του Λόγου. Ο Λόγος στέκεται ανάμεσα στο ανεκδήλωτο και τη δημιουργία, στο ένα και τα πολλά, μετέχοντας της φύσης και των δύο.

Το σύμπαν είναι ένα τεράστιο ζωντανό ον που διατηρείται και υπάρχει εξαιτίας του Λόγου και λειτουργεί όπως ο Πλατωνικός κόσμος. Μέσα του υπάρχουν πολλά ζωντανά όντα, στα οποία περιλαμβάνονται τα άστρα που είναι κι αυτά έμψυχα και ίσως προσφέρουν μελλοντική κατοικία σε ορισμένες ανθρώπινες ψυχές.

Ο θεός δημιούργησε πνευματικά όντα ελεύθερα και λογικά, τα οποία μπορούν να καταστούν "αγαθά". Για τον λόγο όμως ότι τα όντα έκαναν κακή χρήση του αυτεξούσιου τους, ο θεός δημιούργησε τον υλικό κόσμο ως τιμωρία, δίνοντας στο κάθε ον αναλόγως του βαθμού παρεκτροπής του μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό υλικότητος.

Οι αποκαλύψεις του Λόγου δια των προφητών και κυρίως δια του Ιησού σκοπό είχαν την λύτρωση των πνευμάτων από την ύλη.

Ο κόσμος είχε αρχή και θα έχει και τέλος, όμως θα τον διαδεχθούν άλλοι κόσμοι. Έτσι η Ανάσταση υποβιβάζεται στο επίπεδο απλού επεισοδίου της κοσμικής ιστορίας. Η τελική αποκατάσταση, όπου όλα τα πράγματα θα επιστρέψουν στην αρχική τους κατάσταση απομακρύνεται έπ' άπειρον.

Η ψυχή είναι αιώνια όχι μόνο λόγω της θείας χάριτος αλλά και λόγω της ουσίας της φύσεώς της. Είναι δημιούργημα, όμως η δημιουργία της, όπως υποστηρίζει και ο Πλωτίνος βρίσκεται έξω από τον χρόνο.
Κάθε ψυχή ήταν αρχικά καθαρός νους και κάθε ψυχή μπορεί να επανέλθει σε αυτήν την κατάσταση. Στο μεσοδιάστημα όμως πρέπει να υψωθεί και να πέσει πολλές φορές, Το γεγονός ότι δεν αρχίζουμε όλοι από το ίδιο επίπεδο τον αγώνα για την σωτηρία, μπορεί να εξηγηθεί με τρόπο συνεπή προς την θεία δικαιοσύνη μόνο αν φέρουμε πάνω μας περασμένα παραπτώματα που διαπράχθηκαν σε προηγούμενες ζωές.

Η ανθρώπινη ψυχή μπορεί να υψωθεί στην κατάσταση του αγγέλου ή να βυθιστεί στην κατάσταση του διαβόλου, και ο Ωριγένης παίζει με την ιδέα του Πλάτωνα ότι η ψυχή μπορεί να ξαναγεννηθεί σε σώμα ζώου . Το πεπρωμένο της στο μεσοδιάστημα από την μία μετενσάρκωση στην άλλη εξαρτάται από την ζωή που έζησε πάνω στη γη. Η κακή ψυχή θα πρέπει να υποστεί την κάθαρση αλλά όχι αιώνια, αφού η θεία δικαιοσύνη είναι επανορθωτική κι όχι εκδικητική. Η κόλαση για τον Ωριγένη είναι κατάσταση του νου, αυτό που ο Ωριγένης ονομάζει

"τιμωρία και μαρτύριο από την έλλειψη συνοχής της ψυχής"

Η αγαθή ψυχή θα κατοικήσει κάποιο διάστημα στον επίγειο παράδεισο, όπου ο θεός θα οργανώσει ένα σχολείο ψυχών με αγγέλους ως εκπαιδευτές οι οποίοι θα διδάξουν τις απαντήσεις για όλες τις ερωτήσεις που τις βασανίζουν στην γη. Ο Ωριγένης προσφέρει μια περίληψη της ύλης πάνω στην οποία οι ψυχές τελικά θα προβιβαστούν σε υψηλότερες σφαίρες και πιο προχωρημένες τάξεις. Ο παράδεισος είναι πανεπιστήμιο που δεν τελειώνει ποτέ. Όταν βρεθούν σε αυτήν την κατάσταση οι ψυχές θα εφοδιαστούν με σώματα, από υλικό πιο εκλεπτυσμένο από το δικό μας αλλά όσο υψώνονται μέσα από τις σφαίρες θα το αποβάλλουν βαθμιαία.

Κατά τον διωγμό του Δέκιου το 249/250, συνελήφθη, φυλακίστηκε, βασανίστηκε πολύ σκληρά και τελικά αφέθηκε ελεύθερος. Πέθανε το 254 περίπου στην Τύρο της Φοινίκης καταβεβλημένος από τα βασανιστήρια που υπέστη στη φυλακή.



Χλέτσος Βασίλης - (ΠΛΩΤΙΝΟΣ),
plotinos@pathfinder.gr

Πηγή

Οι 11 αρχές των Θελημιτών

1. Γνωρίζω ότι το να εξερευνώ και να εκφράζω τον εαυτό μου είναι το δικαίωμα και ο σκοπός μου.

2. Γνωρίζω ότι κάθε άλλο πλάσμα έχει το ίδιο δικαίωμα και σκοπό να εξερευνά και να εκφράζει τη φύση του.

3. Αποδέχομαι όλους τους ανθρώπους ανεξάρτητα απ' το πως φαίνονται ή τι πιστεύουν και αποδέχομαι όλες τις στιγμές είτε είναι καλές ή κακές.

4. Πάντα εξελίσσομαι, πάντα ερευνώ και πασχίζω για το περισσότερο σε όλα τα πράγματα.

5. Κοιτάζω τις δυσκολίες της ζωής σαν διδαχές που με βοηθάνε να ωριμάσω και τις αγκαλιάζω.

6. Ποτέ δεν ξεχνώ πως το να είσαι ζωντανός και σε εγρήγορση είναι μια μυστηριακή ευλογία που πάντα αξίζει ευγνωμοσύνη και χαρά.

7. Απολαμβάνω την ομορφιά στον καθένα και σε οτιδήποτε άλλο και βοηθάω να έρθει περισσότερη ομορφιά στον κόσμο.

8. Αναζητώ αλήθεια: Σκέφτομαι από μόνος μου, είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου και τους άλλους και θέτω ερωτήματα.

9. Εξερευνώ και αναπτύσσω την δημιουργικότητά μου σε κάθε πτυχή της ζωής και βοηθάω τους άλλους να κάνουν το ίδιο.

10. Είμαι συνδεδεμένος με οτιδήποτε στο σύμπαν, έτσι ζω σε αρμονία με τους άλλους ανθρώπους, ζώα, φυτά και όλα τα υπόλοιπα πλάσματα στη γη και σε ολόκληρο τον κόσμο.


11. Γελώ: Απολαμβάνω όλα στοιχεία του κόσμου και δεν παίρνω τον εαυτό μου και πολύ στα σοβαρά.

(όλα τα παραπάνω προέρχονται απ' τον Alister Crowley)

Μπέρτραντ Ράσελ - Η αξία της ελεύθερης σκέψης

"Η ελευθερία που ζητάει ο ελεύθερος στοχαστής δεν είναι η απόλυτη ελευθερία της αναρχίας. Είναι η ελευθερία στα πλαίσια των νοητικών νόμων. Δεν υποκλίνεται μπροστά στο κύρος των άλλων, και δεν σκύβει μπροστά στους πόθους του, υποχωρεί όμως μπροστά στις αποδείξεις. Αν του αποδείξετε πως κάνει λάθος θα αλλάξει αμέσως γνώμη. Αν του υποδείξετε καινούρια γεγονότα, θα εγκαταλείψει και τις πιο αγαπημένες του θεωρίες. Αυτό δεν είναι δουλικότητα για αυτόν, γιατί η βασική του επιθυμία είναι να ξέρει, και όχι να παραδίνεται σε φαντασιοπληξίες. Η επιθυμία για γνώση έχει στο βάθος της κάποια ταπεινοφροσύνη μπροστά στα γεγονότα. Υποτάσσεται, σε ότι αφορά τις γνώμες, στο σύμπαν. Απέναντι στους ανθρώπους όμως, δεν είναι ταπεινή. Δεν δέχεται σαν πραγματική γνώση το πλαστό νόμισμα, που συχνά πυκνά προσφέρεται για γνήσιο, με όλη την επίδειξη κύρους. Ο ελεύθερος στοχαστής ξέρει πως για να ελέγχει το περιβάλλον του, πρέπει να το καταλαβαίνει, και πως η ψευδαίσθηση της δύναμης που προσφέρουν οι μύθοι δεν είναι καλύτεροι από την οίηση* ενός μέθυσου καυχησιάρη. Του χρειάζεται ανεξαρτησία απο τους συνανθρώπους του, απο τις δικές του προλήψεις - μια δύσκολη αυτοπειθαρχία. Και πρέπει να ατενίζει τον κόσμο που θέλει να καταλάβει με καθαρό μάτι, που θα του επιτρέπει να τον δει χωρίς παραμορφώσεις....

...Η ανειλικρίνεια της επίκλησης αυτής της αλήθειας φαίνεται από την απροθυμία των υπερασπιστών της θρησκείας να εμπιστευτούν στην ελεύθερη συζήτηση, ή να αφήσουν την επιστημονική νοοτροπία να διδάσκεται στα σχολεία. Αν νομιζετε πως μια διδασκαλία μπορεί να γίνει αποδεχτή μόνο με αγχόνες ή με στρατόπεδα συγκεντρώσεως (σ.τ.b. ή με σταυροφορίες και κάψιμο στην πυρά), είναι φανερό πως δεν έχετε μεγάλη εμπιστοσύνη στις ορθολογιστικές της βάσεις. Αν νομίζετε πως είναι απαραίτητο να απαγορευθεί η εκτύπωςη ή το πούλημα βιβλίων που αντιλέγουν στις απόψεις σας, πιστεύετε σίγουρα πως αυτά τα βιβλία, στον ελεύθερο πνευματικό ανταγωνισμό, θα επιβληθούν με την επιχειρηματολογία τους." 

Μπέρτραντ Ράσελ: Η αξία της ελεύθερης σκέψης, εκδ. Αρσενίδης, 1963

*οίηση: Έπαρση, αλαζονεία

Γνωστές κι άγνωστες φράσεις του Γκαμπριέλ Μαρκές

- Δεν πιστεύω στο Θεό, αλλά τον φοβάμαι.

- Οι ράτσες που είναι καταδικασμένες να ζήσουν 100 χρόνια μοναξιάς δεν έχουν δεύτερη ευκαιρία σ’ αυτή τη γη.

- Αυτός που περιμένει πολύ, δεν πρέπει να περιμένει πολλά

- Τα χρήματα είναι τα περιττώματα του διαβόλου

- Και να θυμάσαι πάντα πως το πιο σημαντικό σε ένα γάμο δεν είναι η ευτυχία, αλλά η σταθερότητα.

- Σ'αγαπώ, όχι για το ποιός είσαι, αλλά για το ποιός είμαι εγώ όταν είμαι δίπλα σου.

- Κανένας δεν αξίζει τα δάκρυά σου, κι αυτός που τα αξίζει δεν θα σε κάνει να κλάψεις.

- Ο πραγματικός φίλος είναι αυτός που κρατάει το χέρι σου και αγγίζει την καρδιά σου.

- Μην ξοδεύεις χρόνο με κάποιον που δεν ενδιαφέρεται να τον ξοδέψει μαζί σου.

- Ίσως ο Θεός να θέλει να γνωρίσεις πολλά λάθος άτομα πριν γνωρίσεις το σωστό, ώστε όταν αυτό συμβεί, να είσαι ευγνώμων.

- Μην κλαις επειδή τελείωσε. Χαμογέλα επειδή συνέβη.

- Πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που θα σε πληγώνουν, οπότε πρέπει να συνεχίσεις να εμπιστεύεσαι, απλά να είσαι.

- Μην προσπαθείς τόσο σκληρά, τα καλύτερα πράγματα συμβαίνουν όταν δεν τα περιμένεις.

Δολοφονήθηκε γιατί αρνήθηκε να ζει σαν σκλάβος

Ο δωδεκάχρονος, Ικμπάλ Μασί, πάλεψε για τα δικαιώματα των παιδιών, για την παιδική εργασία και βραβεύτηκε. Μόνο που δεν πρόλαβε να χαρεί τη ζωή του ούτε και να αγωνιστεί για τους συνομήλικούς του που πέφτουν θύματα εμπορίας ανθρώπων, πουλιούνται σε σκλαβοπάζαρα και είναι αναγκασμένα να εργάζονται στην πιο τρυφερή τους ηλικία. Κάτι που συμβαίνει, φυσικά, σε πολλές χώρες του κόσμου, όπου η παιδική εργασία δεν θεωρείται και τόσο… έγκλημα.

Ποιος όμως ήταν ο Ικμπάλ Μασί; Ο δωδεκάχρονος ήταν από το Πακιστάν και λόγω του αγώνα του ενάντια στην εκμετάλλευση της παιδικής εργασίας, έγινε σύμβολο παγκοσμίως.
Το νεαρό αγόρι γεννήθηκε στο Πακιστάν το 1982. Μόλις συμπλήρωσε το τέταρτο έτος της ηλικίας του, η οικογένειά του τον πούλησε σαν σκλάβο σε ένα ταπητουργείο. Ο λόγος ήταν ένα δάνειο μόλις 16 δολαρίων.

Ο Ικμπάλ αναγκάστηκε για έξι χρόνια, από τα 4 δηλαδή μέχρι τα 10 του, να εργάζεται για δώδεκα ώρες την ημέρα, αλυσοδεμένος στο ίδιο σημείο. Έφτιαχνε χαλιά. Σιτιζόταν με λίγο φαγητό και ελάχιστο νερό που του έδιναν. Τον τιμωρούσαν συνέχεια κλείνοντάς τον σε ένα σκοτεινό υπόγειο που ήταν γεμάτο υγρασία, έντομα και ερπετά.

Στα δέκα του όμως, το έσκασε. Ναι, κατάφερε να αποδράσει από το ταπητουργείο. Στη συνέχεια πήγε στην αστυνομία και κατήγγειλε το αφεντικό του. Όμως, οι αστυνομικοί χρηματίστηκαν με αποτέλεσμα να τον επιστρέψουν στον εργοδότη του και να συνεχιστούν οι βασανισμοί.

Ο Ικμπάλ όμως δεν το έβαλε κάτω. Έτσι, μέσα σε λίγους μήνες το έσκασε ξανά και πήγε στο Απελευθερωτικό Μέτωπο του Πακιστάν για την Εκμετάλλευση της Παιδικής Εργασίας. Η συνέχεια; Ακολούθησαν καταγγελίες ανοιχτά σε ομιλίες του. Μιλούσε για τους εργοδότες που έβγαζαν χρήματα βάζοντας ανήλικα παιδιά να εργάζονται, αφήνοντάς τα μάλιστα να ζουν ως σκλάβοι.

Ο Ικμπάλ Μασί δεν έμεινε μάλιστα στις καταγγελίες. Θέλησε να βοηθήσει και άλλους συνομηλίκους του. Και γι’ αυτό άρχισε να τρυπώνει κρυφά σε ταπητουργεία και να βγάζει φωτογραφίες των παιδιών που εργάζονταν σε αυτά. Με αυτό τον τρόπο, βοήθησε να ζήσουν καλύτερα περισσότεροι από 3.000 ανήλικοι.

Ο Ικμπάλ Μασί βραβεύτηκε το 1994 βραβεύτηκε με το Βραβείο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Reebok και έδωσε ομιλίες κατά της παιδικής εργασίας σε πολλά μέρη του κόσμου. Αμέσως μετά το ταξίδι του επέστρεψε στο χωριό του στο Πακιστάν για να γιορτάσει μαζί με την οικογένειά του, που ήταν ορθόδοξη, το Πάσχα.

Όμως, δολοφονήθηκε την ημέρα του Πάσχα του 1995, στη Μουρίτκε, ένα χωριό στο Πακιστάν, από την «Μαφία των Χαλιών». Τότε, ήταν περίπου 13 χρονών.
Τρεις μέρες τη δολοφονία του, εκατοντάδες παιδιά διαδήλωσαν στους δρόμους της Ινδίας σε ένδειξη διαμαρτυρίας.

Η ιστορία του Ικμπάλ έγινε μυθιστόρημα με συγγραφέα Francesco D’Adamo που κυκλοφόρησε το 2009.

Πηγή: nobile.gr

Το "σκουλήκι" του ρατσισμού

 

(Ένα μήνυμα ενάντια στο ρατσισμό και εξομολόγηση για το «σκουλήκι» του ρατσισμού που μολύνει ακόμη και ανθρώπους με δημοκρατικές ευαισθησίες, αποτελεί το συγκλονιστικό post ενός Ξανθιώτη στο Facebook.)

Στο νοσοκομείο χθες για έκτακτη επέμβαση οικογενειακού μου προσώπου.

Διανυκτέρευση σε θάλαμο μαζί με μετανάστη(βαριά εγχειρισμένο) φρουρούμενο από αστυνομικό.

Τα συναισθήματα γι αυτόν, ανάμικτα. Αποστροφή, δυσφορία, ακαθόριστος φόβος και ψεγάδια ψεύτικης συμπόνιας.

Η νύχτα πέρασε με δυσκολία.

Σήμερα το μεσημέρι παίρνοντας εξιτήριο και παρότι, όλη την νύχτα δεν μίλησε σε κανέναν μας, περνώντας από μπροστά του, άνοιξε τα μάτια του, με κοίταξε με ένα τεράστιο χαμόγελο βγαλμένο από την ψυχή του και μου είπε goodbye (2 φορές) κουνώντας μάλιστα και το χέρι του, με μάτια καθαρά, αληθινά γι αυτό που αισθανόταν.

Καμία σχέση με τα μάτια συνανθρώπων μου που βλέπω κάθε μέρα στο δρόμο, τα οποία στάζουν μίσος, θλίψη, θυμό, απελπισία και μιζέρια.

-Ακόμη νιώθω ντροπή για αυτά τα γαμημένα συναισθήματα που είχα γι΄αυτόν, το προηγούμενο βράδυ.

-Ακόμη ψάχνω να βρω, πως το σκουλήκι του ρατσισμού μόλυνε και εμένα, όπως και πολλούς άλλους. 

Ένα σκουλήκι το οποίο υπερκέρασε μονομιάς όλες τις δημοκρατικές μου καταβολές και αξίες.

-Τέλος, αυτό που με πείραξε πιο πολύ από όλα τα παραπάνω ήταν ότι με χαιρέτισε με αληθινά συναισθήματα. Κι ας μην είχε αυτός τίποτα και εγώ τα πάντα…..

Αντίο φίλε. Το πήρα το μάθημα μου. Με έσφαξες με το βαμβάκι…

Σου υπόσχομαι να το πολεμήσω αυτό το βρωμοσκουλήκι που ακούει στην λέξη «ρατσισμός» και έχει ποτίσει τις ζωές μας.

Σας ευχαριστώ που μοιραστήκατε τις σκέψεις μου..