ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ ΙΔΩΜΕΝ

Το πρόσωπο αυτό πρέπει να το αναγνωρίσεις
να στραφείς σε αυτό
να υποκλιθείς στη συμβολική επιτομή
εκείνου που σπαρακτικά υπενθυμίζει:
τη μοίρα μια ολόκληρης γενιάς
στο πέρας της Οικουμένης

Δεν υπάρχει φωλιά θαλερή για να ακμάσεις 
στη γωνία μιας σταθερής ιδέας
ούτε ενδιαίτημα αποκλειστικό 
που θα εξασφαλίσει την επιβίωση της σημαίας
το μόνο που βλέπει κανείς 
είναι σημάνσεις με δηλητηριώδη βέλη, 
που μετακινούν πληθυσμούς από ιδέα σε ιδέα, 
από σύμβολο σε σύμβολο

Οι θέσεις έχουν βομβαρδιστεί
κάποια αδίστακτη θύελλα
συγκρούεται με τους προαιώνιους ναούς
των ομφάλιων λώρων
οι καμπάνες έπαψαν, άλλωστε, να χτυπούν

ακόμη και τώρα σιγή
μόνο ο δαρμός της μοιραίας ορμής του χρόνου, 
που με το χείμαρρο των αιώνων πέφτει βαρύς στις πλάτες μας 
αυτό είναι το προσφυγικό μας φορτίο

Η συγκομιδή δεν μπορεί πλέον να είναι εφικτή
πρέπει να τρέξουμε αδελφέ! 
νομάδες, ναυαγοί στο βούρκο της νύχτας
μετά από χειραψία με το πρόστυχο χέρι του καιροσκόπου
χάνουμε ό,τι πιο οικείο στην άβυσσο
του διάκενου πελάγους

Στεκόμαστε αποκαρδιωμένοι μπρος στη φραγή των ροών 
και στα σύνορα κατασκηνώνουμε ως διαμαρτυρία, 
γινόμαστε οι οριακές περιπτώσεις 
οι αδέσποτες σφαίρες που φέρνουν το έμφραγμα 
στην ταξινομία των εννοιών,
παρίες της καταδυόμενης ιδιοκτησίας

Αφήστε μας να ξεχυθούμε
θηρευτές του ορίζοντα είμαστε
την ετεροτοπία αναζητούμε,
τον τόπο μιας χώρας εν κινήσει όπου όλα περιδινούνται διαρκώς 
προτού προλάβεις να τα ταυτοποιήσεις
μια χώρα που θα μας καταδεχτεί ως τους νέους πατριώτες
ως το νέο ορισμό του πρότυπου,
οι άπειρες μαρκίζες του προσώπου

Η ενόρμηση για συνεχή φυγή είναι αμετάκλητη δίψα
είναι ειρμός δικαιοσύνης 
κι όμως, 
μελανιασμένα πλήθη αποτελούμε
εκκρεμούμε απελπισμένοι
έρμαια απόβλητα του παρελθόντος

καθώς το «ίδωμεν» γίνεται ο όρος της αλήθειας
καθώς οι δυνητικές τάσεις και η πληθώρα των πιθανοτήτων καταποντίζουν 
τις νήσους των πάγιων μορφών, 
σαν κοραλλιογενείς ύφαλοι που στην καταβύθισή τους 
αφήνουν το μετείκασμα 
του οριστικά αφανισμένου τόπου εν γένει

Δεν ξέρω ποιος είμαι 
δεν ξέρω τι κάνω
σε ποιον θεό πιστεύω και ποια αξία εξωθεί το βήμα μου
Μόνο να φύγω νιώθω, 
να σωθώ από την αλληλουχία του εγκέλαδου 
που γκρεμίζει τα μνημεία της ψευδαίσθησης, 
της ερμηνείας που επιστέγαζε φρονήματα της ύπνωσης 
και του υποβαλλόμενου εφιάλτη
να σωθώ από την ανυπαρξία του εκάστοτε τόπου!

Καλύτερα να διασύρω τον εφιάλτη με την ουρά της σκόνης, 
με οδοιπορικό φυγής δίχως προορισμό 
και με σταθμούς που επισημαίνουν
τη ματαιότητά της

Καλύτερα ο εφιάλτης να γίνει 
μετείκασμα υπαινισσόμενης ελπίδας 
από την πεισμονή της φυγής,
έστω και ως παράκαμψη του πνεύματος,
ως απλή εικασία που με απεργία πείνας επιμένει -κι ας μας καταπιεί το πέλαγος 
κι ας μας τσούξουν την καρδιά 
οι φύλακες των νοητών συνόρων

Ας είναι να πεθάνω
σπαταλημένος στα χαρακώματα της ετεροφοβίας, 
ως «γύφτος», ως «παρίας», 
ως «καρικατούρα» του άλλου τόπου
καλύτερα από το να αφεθώ να με καταπιεί
η βαριά ενοχή για το ό,τι μείναμε υπήκοοι του θανάτου
στον απολιθωμένο τόπο της δρέψης του Χάρου
εκεί στα μνήματα 
ενός αφελούς αξιακού παρελθόντος

Astreas Taus
http://morningstar-astreas.blogspot.gr/2016/06/blog-post.html