Συμβαίνει και τώρα στον Ήλιο!

Τι κοινό μπορεί να έχουν οι δύο παρακάτω φωτογραφίες;

 

 

Η πρώτη, συνέβη πέρσι τον Μάρτιο και ερμηνεύτηκε ως ένας γιγαντιαίος ανεμοστρόβιλος. Το σχήμα του βέβαια ήταν εντυπωσιακό. Ένα ανάλογο παράξενο τριγωνικής σκιάς εμφανίστηκε και πάλι σήμερα στον Ήλιο:

 

http://sdo.gsfc.nasa.gov/data/ 

Η δεύτερη φωτογραφία είναι από ένα γλυπτό σε (χρυσό) των Μάγια. Στο Ήλιο δείχνει ότι υπάρχει ένα τεράστιο τρίγωνο μα συνάμα μια ακτίνα που πέφτει στην Γη όπου μέσα της περιέχει ένα αντικείμενο. Δίπλα ακριβώς είναι η Σελήνη και ανάμεσα Γης και Σελήνης βρίσκεται ένα ιπτάμενο αντικείμενο που δείχνει να απογειώνετε από την Γη. Κάτω από την ακτίνα του Ήλιου υπάρχει ένα πρόσωπο που δεν είναι ανθρώπινο.

Ένα ακόμα στοιχείο....

Η πιο σωστή διατύπωση της προφητείας των Μάγια είναι:

ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΩΝ 12 ΜΠΑΚΤΟΥΝ ΚΑΙ 13 ΑΧΑΟΥ, ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ. ΑΣ ΕΡΘΕΙ ΤΟ ΠΡΩΙΝΟ. ΑΣ ΕΡΘΕΙ Η ΑΥΓΗ.

Πηγή 

Έχει γίνει μεγάλη συζήτηση για το πότε είναι αυτή η ημερομηνία (28 Οκτωβρίου 2011, 14 Ιουλίου 2012, 21 Δεκεμβρίου 2012).

Στο βιβλίο της Susan Seymour Hedke με τίτλο "The Galactic Centre 2012 and Beyond!" αναφέρεται στην εισαγωγή:

"I also equally supposed that 2013 was a more likely year and December 2013 a more likely month in my book So, the End Date could be in December 2013, when a 13 AHAU date falls also in a December! It does not do that every year. In fact there are only two 13 Ahaus in 2013, one on March 31 2013, which may be significant but also amazingly the other one is on 16 December 2013 when the Sun will be very close to the Centre of the Galaxy."

Πηγή

Το βιβλίο αυτό ολοκληρώθηκε το 2009. Δεν πρόκειται δηλαδή για ένα κυλιόμενο σύστημα απόδοσης ημερομηνιών "End Date". Μήπως κάτι αναμένεται να ξεκινήσει στις 31 Μαρτίου; 

Την αρχική αναφορά για το θέμα την βρήκα, εδώ.  

Ένα tagline με νόημα!

Το καταγράφω στο blog γιατί μου άρεσε και θέλω να το θυμάμαι!

Η κοινωνία δεν χτίζεται σε μια παλάμη που ζητιανεύει, αλλά σε αυτή που σφίγγεται σε μια γροθιά!

Ο Φουκώ και η εξουσία

Η εξουσία, κατά τον Φουκώ, δεν είναι κάτι που το κατέχει κάποιος και το στερείται κάποιος άλλος – αντίθετα αντιλαμβάνεται την εξουσία ως μια «αλυσίδα», η οποία δεν εντοπίζεται στα χέρια κάποιου, στην οποία ο ένας κρίκος εξαρτάται από τον άλλο και ελέγχει τον άλλο (εξουσιαστικές σχέσεις). Η εξουσία, επομένως, δεν είναι ιδιοκτησία αλλά τεχνική, είναι περισσότερο παραγωγή-κυκλοφορία παρά καταπίεση και λειτουργεί μέσω των ατόμων και όχι επάνω τους.

Και αν θεωρείται αυταπόδεικτο το γεγονός ότι οι ισχυροί κατέχουν μεγαλύτερη εξουσία από τους ανίσχυρους, ο Φουκώ το αμφισβητεί, εξηγώντας ότι η σχέση του ισχυρού-κυρίαρχου είναι μια συγκεκριμένη σχέση εξουσίας που δεν είναι σταθερή πάντα, αλλά εξαρτάται από τον τρόπο με τον οποίο την αναγνωρίζουν οι ίδιοι οι φορείς της εξουσίας, δηλαδή τόσο ο ισχυρός όσο και ο ανίσχυρος.

Πηγή

Αυτές οι σκέψεις βέβαια διατυπώνονταν τις δεκαετίες 70 και 80, όταν ακόμα ο καπιταλισμός βρισκόταν σε μια διαρκή ανάπτυξη και το χρηματοπιστωτικό σύστημα δημιουργούσε πλούτο και χρέος. Ο Φουκώ μας το ξεκαθαρίζει: Ένας ισχυρός δεν είναι πάντα κυρίαρχος. Ο ισχυρός, ο έχων το χρήμα δεν έχει πάντα την εξουσία γιατί οι σχέσεις εξουσίας θεμελιώνονται μέσα από την πίστη, ή όπως λένε γραφικά οι εραστές του συστήματος, την εμπιστοσύνη. 

Όταν ο λαός σταματήσει να τους πιστεύει, μπορεί να γίνει ξανά κυρίαρχος ακόμα και μέσα στη φτώχια του. Οι τραπεζο-πολυεθνικές θα καταρρεύσουν σαν χάρτινος πύργος. Ο γίγαντας με τα πήλινα πόδια θα κατακρημνιστεί. Ο λαός θα ανασάνει ελεύθερα. Το γνωρίζουν και για να το αναστρέψουν παίζουν με το τελευταίο όπλο που τους απόμεινε: σπέρνουν φόβο.

Αν πάψεις να πιστεύεις στην τεχνική τους, η εξουσία παύει να κυκλοφορείται.

Pablo Neruda - Εξηγώ κάποια πράγματα

Κι ένα ξημέρωμα άναψαν όλα
κι ένα ξημέρωμα οι πυρκαγιές
όρμησαν απ' τη γη
ρουφώντας τα όλα,
κι από τότε φωτιά,
κι από τότε μπαρούτι,
κι από τότε αίμα.

Ληστές μ' αεροπλάνα και μαυριτανούς,
ληστές με δαχτυλίδια και δουκέσες,
ληστές μ' ευλογίες μαύρων φρέρηδων
που έρχονταν απ' τον ουρανό να σφάξουν παιδιά,
και στους δρόμους το αίμα των παιδιών
κύλησε απλά, σαν των παιδιών το αίμα.

Τσακάλια, των τσακαλιών το σίχαμα,
πέτρες που τα ξεράγκαθα δαγκάνοντας σας φτύνουν,
οχιές που κι οι οχιές σας μισούν!

Στρατηγοί
προδότες·
δείτε το νεκρό μου σπίτι
δείτε την πατρίδα ρημαγμένη·
γιατί μεταλλικές πετιούνται αναλαμπές
απ' το κάθε νεκρωμένο σπίτι
αντί για λουλούδια,
γιατί μεσ' απ' το κάθε χάσμα
ξεπετιέται η Πατρίδα,
γιατί απ' το κάθε νεκρό παιδί πετιέται μια κάνη με μάτια,
γιατί μεσ' στο κάθε φονικό γεννιούνται βόλια
που θε να ' βρουν το στόχο της καρδιάς σας
κάποια μέρα.

Και με ρωτάτε γιατί τάχα η ποίησή μου
δε σας μιλά για όνειρα και φύλλα,
για τα τρανά ηφαίστεια της πατρικής μου γης;

Ελάτε να δείτε το αίμα στους δρόμους,
ελάτε να δείτε
το αίμα στους δρόμους,
ελάτε να δείτε το αίμα
στους δρόμους!

Pablo Neruda - "Προς μιαν Ακάθαρτη Ποίηση"

Στην πραγματικότητα του κόσμου αυτού
βλέπει κανείς την άτακτη ακαθαρσία της ανθρώπινης ύπαρξης
το συνοθύλευμα των πραγμάτων
τη χρήση και την κατάχρηση των υλικών
τα αποτυπώματα χεριών και ποδιών

Η ποίηση που ψάχνουμε να βρούμε
ας είναι αυτή
η μουσκεμένη στον ιδρώτα και στην καπνιά
που μυρίζει κρίνα και κάτουρα
η πιτσιλισμένη ποικιλότροπα από την εμπορία
που μ' αυτή ζούμε, νόμιμα ή άνομα

Μια ποίηση ακάθαρτη
σαν τα ρούχα που φοράμε, ή τα κορμιά μας
λεκιασμένη από σούπες
βρομισμένη στην αισχρή συμπεριφορά
τις ρυτίδες μας και τα ξενύχτια
τα όνειρα
τις παρατηρήσεις και τις προβλέψεις μας

τα κηρύγματα του μίσους και της αγάπης
τα είδωλα και τα κτήνη
τους κλονισμούς των συναντήσεων
τις πολιτικές πεποιθήσεις
τις αρνήσεις, τις αμφιβολίες
τις καταφάσεις
τους φόρους

Ζωή χωρίς τοτέμ (Κορνήλιος Καστοριάδης)

Θα υπάρξει κάποτε μια ανθρωπότητα που δεν θα έχει ανάγκη από τοτέμ; Αυτό είναι το θέμα. Τα τοτέμ πήραν διάφορες μορφές. Δεν έχει μεγάλη σημασία η ιστορική ακρίβεια του τοτέμ. Από αυτή την άποψη, ο Ιεχωβάς αποτελεί και αυτός ένα είδος τοτέμ. Ο Φρόιντ εν μέρει προσπαθεί να απαλύνει το ζήτημα, γιατί θεωρεί πως ο εβραϊκός είναι από τους πιο απρόσωπους νόμους. Κατά τη γνώμη μου, μία από τις ελλείψεις της ψυχαναλυτικής αντίληψης πάνω σε αυτό το ζήτημα -που συνδέεται με το ζήτημα των ανολοκλήρωτων ή των μη περατών αναλύσεων- είναι ότι ασχολούμαστε αποκλειστικά με τη λιβιδινική πλευρά του ζητήματος, δηλαδή τον φόβο του να αποδοκιμαστούμε ή να μην αγαπηθούμε («αν το κάνεις αυτό, ο Θεός δεν θα σ” αγαπάει πια») από ένα πρόσωπο υποκατάστατο του πατέρα ή της μητέρας (πολύ συχνά της μητέρας) και δεν βλέπουμε την άλλη πλευρά. Η άλλη πλευρά είναι ο θάνατος και η θνητότητα. Ο Φρόιντ, στο «Μέλλον μιας αυταπάτης», συνδέει τις ρίζες της θρησκείας με το συναίσθημα της αδυναμίας μπροστά στον απέραντο κόσμο. Η επιστήμη αντικαθίσταται από την ψυχολογία, αφού ανθρωποποιούμε τη μοίρα, τις δυνάμεις της φύσης κ.λπ.: Ο Θεός με αγαπάει ή δεν με αγαπάει, θα φέρομαι έτσι ώστε να με αγαπάει -σαν να ήταν γυναίκα, άνδρας, εραστής ή ερωμένη. Είναι η απάντηση στο σπουδαιότερο αίνιγμα, το αίνιγμα του θανάτου.
 
Όμως, ο έσχατος ευνουχισμός, αν θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε αυτόν τον όρο, είναι να καταλάβουμε ότι σε αυτό το ερώτημα, στο ζήτημα δηλαδή του θανάτου, δεν υπάρχει απάντηση. Είναι η ριζική αποδοχή από το υποκείμενο της θνητότητάς του ως προσωπικής αλλά και ως ιστορικής μορφοεικόνας. Αυτό ακριβώς είναι πολύ δύσκολο να γίνει αποδεκτό στην ανάλυση, τόσο από τον μεμονωμένο ασθενή όσο και από τις κοινωνίες. Ένα μέρος αυτής της απόγνωσης της σημερινής κοινωνίας είναι η προσπάθεια, μετά την πτώση της θρησκείας -και τώρα αναφέρομαι στη Δύση- να αντικαταστήσουμε αυτήν τη θρησκευτική μυθολογία με μιαν άλλη, εμμενή μυθολογία, αυτήν της άπειρης προόδου. Τη θρησκεία της ιστορίας, είτε με τη φιλελεύθερη είτε με τη μαρξιστική μορφή της. Και αυτό αντί να δούμε πως πρόκειται για μυθολογικές κατασκευές οι οποίες δεν στέκουν ορθολογικά.

Γιατί, διάολε, πρέπει να αυξάνουμε απεριόριστα τις παραγωγικές δυνάμεις; Υπάρχει σήμερα, επομένως, με την κατάρρευση τόσο της ιδεολογίας της προόδου όσο και της μαρξιστικής ιδεολογίας, ένα τεράστιο κενό, και αυτό είναι κενό νοήματος, διότι η ανθρωπότητα εγκαταλείπει το νόημα του θανάτου που είχε δοθεί από τη χριστιανική θρησκεία στη δυτική ανθρωπότητα και ακόμα δεν μπορεί, και ίσως να μην μπορέσει ποτέ -όμως εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, το πιο καίριο πολιτικό ζήτημα- να δεχτεί πως είμαστε θνητοί, τόσο ως άτομα όσο και ως πολιτισμός, και πως αυτό δεν αναιρεί το νόημα της ζωής μας.

Αυτό που ανέκαθεν με έβγαζε από τα ρούχα μου με τον Χριστιανισμό είναι αυτή η ιδέα ότι υπάρχει ένας Θεός ο οποίος μπορεί να με αγαπάει, εμένα. Ποιο είναι αυτό το άπειρο Ον που ενδιαφέρεται αν έφαγα όλη τη σούπα μου ή αν δεν την έφαγα, αν αυνανίστηκα ή αν δεν αυνανίστηκα, αν πόθησα ή όχι τη μητέρα μου, που απαγορεύει τη σοδομία, το ένα, το άλλο κ.λπ.; Είναι όλα αυτά άξια ενός Θεού; Όχι. Γιατί ο Θεός έχει όλα αυτά τα κατηγορήματα; Διότι παρουσιάζεται ως υποκατάστατο ακριβώς της αρχής της απαγόρευσης, προσφέροντας την παρακάτω πριμοδότηση: «Αν το κάνεις αυτό, ο Θεός θα σε αγαπάει» -και αυτή είναι η επανασεξουαλικοποίηση. Βέβαια, δεν είναι η μετουσιωμένη αλλά η εξιδανικευμένη σεξουαλικότητα. Δηλαδή δεν πρόκειται να κάνουμε έρωτα με τον Θεό, πάντα όμως θα είμαστε καθισμένοι στους κόλπους του.

Ας θεωρήσουμε ότι όλοι θα βρεθούμε στους κόλπους του. Ποιος άλλος έχει κόλπο; Η μαμά, έτσι δεν είναι; Συνεπώς, δεν αποδέχομαι αυτή την ιδέα. Και θα ήθελα να πω κάτι ακόμα: είναι αλήθεια ότι πρόκειται για ένα σοβαρότατο πρόβλημα στην πραγματικότητα. Όπως λέει ο Ζαν Λικ, το νόημα βρίσκεται ακριβώς μέσα στη δραστηριότητα που το δημιουργεί, και για μένα άλλωστε εδώ εισέρχεται μια καινούργια ερμηνεία της φιλοσοφικής ιδέας της αλήθειας. Διότι η αλήθεια δεν είναι αντιστοιχία, δεν είναι προσφορότητα, είναι η συνεχής προσπάθεια να διαρρηγνύουμε την κλειστότητα στην οποία βρισκόμαστε, και να σκεφτούμε όχι πλέον ποσοτικά αλλά βαθύτερα και καλύτερα. Αυτή η κίνηση είναι η αλήθεια. Γι” αυτό υπάρχουν μεγάλες φιλοσοφίες που είναι αληθινές, ακόμα κι αν είναι λανθασμένες, κι άλλες που μπορεί να είναι σωστές και να μην έχουν κανένα ενδιαφέρον.

Πηγή: Αποσπάσματα από συζήτηση στον γαλλικό ραδιοσταθμό «France Culture» το 1996 (Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία [16/12/2001])

Μαχμούντ Νταρουίς

Συγγνώμη

Ονειρεύτηκα τα πανηγύρια που ήμουνα παιδί.
Ονειρεύτηκα δύο μεγάλα μάτια.
Ονειρεύτηκα αυτήν με την πλεξούδα.
Ονειρεύτηκα μιαν ελιά που δεν πουλιέται
και λίγα γρόσια.
Ονειρεύτηκα τ΄απόρθητα τείχη της ιστορίας σου
το μύρο της αμυγδαλιάς
που τον καημό ανάβει
στις νύχτες τις ατέλειωτες.
Ονειρεύτηκα τους δικούς μου
της αδερφής το μπράτσο που μ΄ αγκάλιαζε
μετάλλιο ανδρείας.
Ονειρεύτηκα μια νύχτα καλοκαιρινή
κι ένα καλάθι σύκα.
Ονειρεύτηκα πολλά.
πολλά ονειρεύτηκα
γι αυτό συγχώρεσέ με.

Πρόκληση

Σφίξτε μου τα σκοινιά
Απαγορέψτε μου και το τετράδιο και τα τσιγάρα,
κλείστε το στόμα μου με χώμα.
Το τραγούδι είναι το αίμα της καρδιάς
τ' αλάτι του ψωμιού
το νερό του ματιού.
Γράφεται με τα νύχια, το λαρύγγι και τα μάτια ...
Θα το λέω στο κρατητήριο
στην τουαλέτα
και στο στάβλο
με χειροπέδες, κάτω απ΄το βούρδουλα
κάτω απ΄τα δεσμά των αλυσίδων.
Πουλιά μυριάδες πάνω στης καρδιάς μου τα κλαδιά
πλάθουνε το μαχόμενο τραγούδι.

(Μαχμούντ Νταρουίς (1941 - 2008) - Εθνικός ποιητής Παλαιστίνης)