Γυναίκες Κολασμένες

Σαν κοπάδι σκεφτικό στην άμμο πλαγιασμένες,
Γυρίζουν τα μάτια τους προς τους θαλασσινούς ορίζοντες,
Τα πόδια τους αναζητιούνται και τα χέρια τους σμίγουν,
Έχουν λιγώματα γλυκά κι ανατριχιάσματα πικρά.

Οι πρώτες, καρδιές ερωτευμένες με τις ατέρμονες εξομολογήσεις
Στην καρδιά των ανθόκηπων όπου τα ρυάκια φλυαρούν,
Πορεύονται συλλαβίζοντας τον εφηβικό φοβισμένο έρωτα
Και σκαλίζουν τον τρυφερό κορμό των νεαρών θάμνων

Οι άλλες σαν αδερφές, περπατούν σιγανές και σοβαρές
Ανάμεσα στους βράχους, τους οπτασίες γεμάτους,
Εκεί που ο Άγιος Αντώνιος είδε ν’ αναφύονται σα λάβες
Τα γυμνά πορφυρόχρωμα στήθη των πειρασμών του

Υπάρχουν άλλες, στις λάμψεις των ετοιμόρροπων δαδιών,
Που μέσα στο βουβό κοίλωμα των παλιών ειδωλολατρικών σπηλιών
Σε καλούν για βοήθεια ουρλιάζοντας απ' τους πυρετούς,
Ω Βάκχε, βαυκαλιστή των προαιώνιων τύψεων!

Κι άλλες, που το στήθος τους αγαπά τα ωμοφόρια,
Που αποκρύβοντας μαστίγιο κάτω απ’ τα μακριά τους ρούχα
Ανακατεύουν, μες στο σκοτεινό δάσος και τις μοναχικές νύχτες,
Τον αφρό της ηδονής με δάκρυα οδύνης σφοδρής.

Ω παρθένες, ω δαίμονες, ω τέρατα, ω μάρτυρες
Της πραγματικότητας μεγάλα πνεύματα περιφρονητικά,
Ερευνήτριες του απείρου, νυμφομανείς και θρησκόληπτες,
Άλλοτε γεμάτες κραυγές, άλλοτε γεμάτες δάκρυα,

Εσείς που μες στην κόλασή σας η ψυχή μου κυνήγησε,
Φτωχές αδερφές, σας αγαπώ όσο σας συμπονώ,
Για τις σκοτεινές οδύνες σας, την άσβηστη δίψα σας,
Και για τις υδρίες αγάπης που περιέχουν οι μεγάλες καρδιές σας! 

Baudelaire Charles - "Άνθη του Κακού"