Η αληθινή Ζωή
είναι απούσα,
δεν βρισκόμαστε στον κόσμο".
Αρθούρος Ρεμπώ - Μια εποχή στην κόλαση, 1873
Μια νύχτα πήρα την ομορφιά στα γόνατά μου
και τη βρήκα πικρή και τη βλαστήμησα
οπλίστηκα ενάντια στη δικαιοσύνη
δραπέτευσα
Μάγισσες, μιζέρια, μίσος
εσείς θα διαφυλάξετε το θησαυρό μου
κατόρθωσα να ζήσω απ' τα λογικά μου
κάθε ελπίδα ανθρώπινη
με ύπουλο σάλτο χύμηξα σαν θηρίο
πάνω σε όλες τις χαρές
να τις κατασπαράξω
Επικαλέστηκα τους δήμιους
να δαγκάσω πεθαίνοντας τα κοντάρια των όπλων τους
επικαλέστηκα κάθε οργή και μάστιγα
να πνιγώ στο αίμα, στην άμμο
η απόγνωση, ήταν ο θεός μου!
Κυλίστηκα στη λάσπη
στέγνωσα στον αέρα του εγκλήματος
ξεγέλασα την τρέλα
κι η άνοιξη μου πρόσφερε
...το φρικαλέο γέλιο του ηλίθιου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου