Η φορά των πραγμάτων

Ταξιδεύω νύχτα στο Αιγαίο, χωρίς προορισμό. Μέσα σ' ένα κατάμεστο Blue star.
Τουρίστες χαζεύουν το σκοτεινό πέλαγος,
φορτηγατζήδες πίνουν μπύρες βροντογελώντας,
μανάδες κυνηγάνε τα παιδιά τους να τα ταΐσουν προτηγανισμένες πατάτες.  

Στους καναπέδες των σαλονιών μισοκοιμούνται μισόγυμνα κορίτσια και φουσκωτά αγόρια γεμάτα τατουάζ.
Πως διάολο ξέπεσε έτσι το τατουάζ του ναυτικού;
Όχι του ναύτη του Αιγαίου, αλλά του παγκόσμιου ναυτικού.
Από σημάδι της ψυχής που αναδύεται και χαράζει ανεξίτηλα το κορμί,
κατάντησε ασήμαντο χρωματιστό πλουμί πάνω στο δέρμα.   

Θα 'θελα να 'χα κάνει ένα αληθινό τατού για σένα, όμως τώρα είναι αργά.
Η ψυχή έπαψε να στέλνει προς τα πάνω μηνύματα που σε αφορούν.
Σφραγίστηκε ερμητικά ο τάφος του αλλοτινού μεγάλου έρωτα.
Θα τον ξανανοίξει πολύ αργότερα ο μέγας τυμβωρύχος που ονομάζεται γήρας και θα τον αξιολογήσει κατά πως νομίζει.
Πιθανότατα με την εκδικητικότητα που έχουν πάντα τα γηρατειά απέναντι στα νειάτα.  

Δε βαριέσαι, έτσι είναι η φορά των πραγμάτων.  

Ταξιδεύω νύχτα στο Αιγαίο και ο μισοφωτισμένος διάδρομος ανάμεσα στα καταστρώματα είναι βρεγμένος απ' τη νυχτερινή αλμύρα.
Οπτασίες και σκιές περπατούν δίπλα μου,
προσεκτικά μην γλυστρίσουν και χαθούν στο σκοτεινά νερά από κάτω.  

Αχ αυτές οι μικρές καλές σκιές της ζωής μου!
Πόσο εύκολα μεταπηδώ απ' τις μεγάλες και τις αιώνιες,
στις μικρούλες προσωπικές οπτασίες που με συντρόφευσαν στα κατάρτια και τις παραλίες αυτής της ζωντανής θάλασσας.
Έρχονται απρόσμενα, πότε παιχνιδιάρες και πότε φουρκισμένες απ' τα νεύρα τους,
να μου θυμίσουν το πέρασμα τους.  

Για να ακροβολογώ, αυτή την ερμηνεία μ' αρέσει να δίνω στην εμφάνιση τους,
όταν με πιάνει καμιά φορά αυτή η ανόητη ανδρική αυτοπεποίθηση.
Μπορεί όμως να έρχονται και για τον ακριβώς αντίθετο λόγο.
Προσπαθώντας αυτές να θυμηθούν κάτι από μένα. Πως με λέγανε, ας πούμε.
Και να μην τα καταφέρνουν...  

Δεν βαριέσαι. Έτσι είναι η φορά των πραγμάτων.

Απ' το πεζό του Δημήτρη Καμπουράκη - "Αιγαίο το λένε"