Η αρχική μετάφραση στο ποίημα, εδώ, έγινε με πενιχρές γνώσεις ισπανικών, με πολύ θέληση και μεράκι. Μια επίσημη απόδοση που κυκλοφορεί και πρόσφατα έπεσε στα χέρια μου είναι η παρακάτω:
Σηκώσου να
γεννηθούμε αντάμα, αδέλφι.
Δώσ' μου το
χέρι μεσ' απ' το βαθύ
ζωνάρι του
σκόρπιου σου πόνου.
Δεν θα
επιστρέψεις απ' το βάθος των βράχων.
Δεν θα
επιστρέψεις απ' τον υποχθόνιο χρόνο.
Δεν θα
επιστρέψει η τραχιά φωνή σου.
Δεν θα
επιστρέψουν τα σουγλισμένα μάτια σου.
Κοίτα με απ'
τα βάθη της γης,
εργάτη,
ανυφάντη, μουλωχτέ βοσκέ
δαμαστή της
προστάτισσας προβατοκαμήλας
κτίστη της
τολμηρής σκαλωσιάς
νερουλά
των ανδινών δακρύων
κοσμηματοποιέ
με τα σπασμένα δάκτυλα
ξωμάχε που
έτρεμες στη σπορά
τσουκαλά μες’
στον μαλακό πηλό σου
φέρτε στο
κύπελλο τούτης της νιας ζωής
τους παλιούς
σας θαμμένους πόνους
Δείξτε μου
το αίμα σας και τα’ αυλάκι
Πέστε μου:
Εδώ με βασάνισαν
γιατί το πετράδι
δε γυάλιζε, γιατ’ η γη
δεν έδωσε
στην ώρα της την πέτρα γη το στάχυ
σημαδέψτε
μου το λιθάρι που σκοντάψατε
και το ξύλο
που σας σταύρωσαν,
ανάψτε μου τις
παλιές τσακμακόπετρες,
τα παλιά
λυχνάρια, τα μαστίγια κολλητά
αιώνες τώρα στις
πληγές
και τα
τσεκούρια με τη ματωμένη λάμψη.
Έρχομαι να
μιλήσω με το νεκρό σας στόμα.
Από παντού
στη γη σμίγουν όλα
τα σωμασμένα
σκόρπια χείλη
κι απ’ τα
βάθη μου μιλούν ετούτη τη μακριά νύκτα,
σαν να ήμουν
κι εγώ αγκυροβολημένος μαζί σας.
Μετρήστε τα
μου όλα, καδένα στην καδένα,
κρίκο στον
κρίκο, βήμα στο βήμα,
ακονίστε τα
μαχαίρια που κρύβατε,
μπήχτετά μου
στο στήθος και στο μπράτσο,
σαν ένα
ποτάμι κίτρινες ακτίνες,
σαν ένα
ποτάμι θαμμένες τίγρεις,
κι αφήστε με
να κλάψω, ώρες, μέρες, χρόνια,
τυφλές
εποχές, αστρικούς αιώνες.
Δώστε μου τη
σιωπή, το νερό, την ελπίδα.
Δώστε μου
τον αγώνα, το σίδερο, τα ηφαίστεια.
Κολλήστε μου
τα κορμιά σαν μαγνήτες.
Τρέξτε στις φλέβες
μου και στο στόμα
Μιλήστε με
τα λόγια μου και το δικό μου αίμα.
Μετάφραση: Νίκος Χρυσόπουλος (εκδόσεις "Παρασκήνιο")
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου